บทที่ 36
“เอ่อ... คือว่า...ฝุ่นค่ะ มันเข้าตา...ญิกา...”
นายอนิรุจพยักหน้าช้าๆ โดยสงสัยเรื่องตาแดงของกัญญิกา แต่เปลี่ยนมาเป็นสงสัยพฤติกรรมของสาวน้อยตรงหน้าแทน
“ตั้งแต่พ่อออกจากโรงพยาบาลกลับมาอยู่บ้าน พ่อไม่เคยเห็นลูกยิ้มเลยนะญิกา... ลูกเป็นอะไรหรือเปล่า มีอะไรบอกพ่อได้นะ พ่อยินดีรับฟัง และปลอบโยนญิกาเสมอ”
แม้จะอยากร้องไห้ใจจะขาดขนาดไหน แต่ก็ต้องสะกดกลั้นเอาไว้สุดความสามารถ
“เปล่านี่คะ... ญิกาสบายดีค่ะ สงสัยจะยุ่งๆ เอ่อ... แล้วนี่คุณพ่อเตรียมตัวพร้อมจะเข้าไปบริหารซันกรุ๊ปหรือยังคะ...”
คำพูดของลูกสาวทำให้ชายชราถอนใจออกมา
“นี่ก็อีกเรื่องที่พ่อสงสัย ทำไมผู้ชายเลือดเย็นคนนั้นถึงใจดีให้พ่อบริหารซันกรุ๊ปต่อล่ะ แถมบ้านของเราเขาก็ไม่ยึด... พ่อไม่อยากจะเชื่อว่าผู้ใจเหี้ยมเกรียมอย่างคาร์โลสจะใจดีกับเรา”
ก็จะให้เขาเชื่อสนิทใจได้ยังไง ก็ก่อนหน้านี้คาร์โลสยื่นข้อเสนอให้เขาเช่นกัน แต่ต้องแลกด้วย
