บทที่ 37
คาร์โลสหงุดหงิดงุ่นง่านอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน จนคนรอบข้างต่างพากันแปลกใจยิ่งนัก โดยเฉพาะแพทริเซียน้องสาวของเขาที่พึ่งเดินทางมาถึงคฤหาสน์ของเขาเมื่ออาทิตย์ก่อน
“แพทไม่เคยเห็นพี่คาร์โลสเป็นแบบนี้มาก่อนเลย...”
แก้วเหล้าในมือใหญ่ชะงัก นัยน์ตาสีเดียวกันกับผู้หญิงที่นั่งอยู่ตรงหน้าตวัดมองด้วยความไม่พอใจ
“พี่ก็ไม่ได้เป็นอะไรนี่ก็ปกติดี...”
แพทริเซียถอนใจออกมา มองพี่ชายด้วยความเห็นใจ
“พี่คาร์โลสคะ... มันไม่ปกติแล้วนะคะ พี่แปลกไปมาก... ปกติพี่จะไม่เคยทำตัวให้เป็นข่าวแบบนี้มาก่อน แต่สิบกว่าวันมานี่ มีแต่ข่าวคาวของพี่คาร์โลสขึ้นหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์ตลอด ทั้งที่สเปนและที่เมืองไทย...”
ชายหนุ่มสาดน้ำสีอำพันหายลงไปในลำคอจนหมดแก้ว ก่อนจะรินมันใหม่
“มันก็แค่เรื่องบังเอิญ...”
“ไม่จริงหรอกค่ะ แพทไม่เชื่อว่าพี่คาร์โลสจะสะเพร่าจนไม่รู้ว่ามี ปาปารัซซี่ตามอยู่ และตั้งแต่เกิดมาจนอายุยี่สิ
