บทที่ 59
“คุณไม่ต้องทำแบบนั้น... ขอแค่อย่าทำให้ญิการ้องไห้ก็พอ...”
“แน่นอนครับ ผมจะไม่ยอมให้เมียของผมร้องไห้เด็ดขาด และผมจะทำให้เธอเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุดในโลกให้ได้ ผมสัญญา...”
คาร์โลสระบายยิ้มออกมา และนี่ก็คือคำสนทนาสุดท้าย ระหว่างเขากับพ่อตาของตัวเอง แน่นอน... เขาไม่มีทางทำให้กัญญิการ้องไห้อีกแล้ว... หล่อนจะต้องมีความสุขอยู่ในอ้อมแขนของเขา
“ฉันรักเธอนะ... ญิกา...”
ชายหนุ่มพึมพำแผ่วเบา นัยน์ตาสีน้ำเงินที่เคยเศร้าสร้อยมานานสุกใสเป็นประกาย จนแพทริเซียที่กำลังจะเดินทางกลับมาดริดในวันพรุ่งนี้ถึงกลับแปลกใจกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของพี่ชาย
“แพทไม่คิดว่าพี่คาร์โลสจะรักคุณญิกาจริงๆ... น่าอิจฉาเธอจังค่ะ...”
เมื่อเดินกลับเข้ามาในบ้านก็เจอน้องสาวนั่งยิ้มหวานรออยู่ในห้องโถงใหญ่ ชายหนุ่มระบายยิ้มน้อยๆ โหนกแก้มแกร่งสีเข้มขึ้น ขณะทรุดตัวลงนั่งโซฟาตัวตรงข้ามกับแพทริเซีย
ไม่... เขาจะไม่ปฏิเสธอีกแ
