บทที่ 60
วันรุ่งขึ้น... กัญญิกาก็มาทำงานเหมือนเดิม วันนี้ทัวร์ใหญ่จะมาลง หัวหน้าสั่งเอาไว้ว่าถ้าไม่เจ็บขนาดต้องนอนหยอดน้ำข้าวต้มในโรงพยาบาลก็ห้ามลาเด็ดขาด
แน่นอนล่ะ... หล่อนไม่มีทางขาดงานอยู่แล้ว... เงินทองหายาก หล่อนต้องเก็บออมทุกบาททุกสตางค์เอาเพื่อลูกตัวน้อยที่อีกไม่นานเขาจะลืมตาขึ้นมาดูโลกแล้ว
หญิงสาวฝืนยิ้มต้อนรับแขกเหรื่อด้วยหน้าตาที่แจ่มใส ทั้งๆ ที่ภายในหัวใจเศร้าหมองเกินบรรยาย ผู้ชายหลายต่อหลายคนก้าวลงจากรถตู้ที่ทางรีสอร์ทส่งไปรับที่สนามบิน...
“สวัสดีครับ... ผมอานนท์พึ่งมาที่นี่ครั้งแรก... คุณจะพอมีเวลาว่างพาผมเดินเที่ยวรอบๆ รีสอร์ทได้ไหมครับ”
กัญญิกาสะดุ้งน้อยๆ เมื่อมีมือของใครคนหนึ่งถือวิสาสะมาจับที่ต้นแขน หญิงสาวค่อยๆ เบี่ยงตัวออกจากอุ้งมือนั้นอย่างรักษามารยาท
“ทางรีสอร์ทมีไกด์สำหรับนักท่องเที่ยวอยู่แล้วค่ะ และดิฉันก็แค่เป็นพนักงานต้อนรับ...”
“แต่ผมอยากให้เป็นคุณ...ได้ไ
