“คืนนี้ไปนอนกับฉันนะ”
ประโยคตรง ๆ แบบไม่ให้ตั้งตัวของวิศวะ ทำเอาวีนัสชะงักไปหนึ่งวินาที ก่อนตอบกลับทันทีโดยไม่ต้องคิด
“ไม่ได้!”
คิ้ววิศวะกระตุกขึ้นเล็กน้อย
“ทำไม?”
วีนัสเม้มปากแน่น หัวใจเต้นแรงเพราะทั้งอารมณ์ ทั้งระยะประชิด ทั้งสถานการณ์เมื่อกี้มันยังคงวนในหัว
แต่เธอต้องพยายามตั้งสติให้ได้
“วันนี้ต้องกลับไปหาพ่อ”
น้ำเสียงเธอเริ่มจริงจังขึ้น
วิศวะนิ่งไปนิดหนึ่ง สายตาที่เดิมแข็งกร้าวเริ่มอ่อนลงตามสัญชาตญาณที่คุ้นเคยกับเรื่องของเธอ
แต่เขาก็ยังพูดตามแบบของเขา ตรงไป ตรงมา ไม่ปล่อยให้เธอหนี
“งั้นฉันไปส่ง”
“ไม่ต้อง…”
เขาตัดคำเธอทันที คมและเร็วจนทำเอาวีนัสสะดุ้ง
“ทำไม? หรือมีไอทิศเหนือไปส่ง?”
วีนัสขมวดคิ้วทันที “จะพูดถึงคนอื่นทำไมเนี่ยย…”
“คนอื่นที่ไหน แฟนเธอไม่ใช่หรือไง”
น้ำเสียงเขาทั้งหงุดหงิด ทั้งประชด ทั้งเหมือนจะหึงแต่ก็ไม่ยอมพูดตรง ๆ
วีนัสกัดริมฝีปากแน่น หัวร้อนขึ้นมาทันทีเ
