“เปิดเทอมวันแรก”

เปิดเรียนวันแรก… ทันทีที่วีนัสขับรถเข้ามาจอดในโรงจอดรถของคณะวิศวกรรม เสียงเครื่องยนต์ยังไม่ทันดับดีด้วยซ้ำ สายตาผู้ชายเกือบครึ่งโซนก็หันขวับมามองแทบพร้อมกัน ไม่ใช่เพราะเธอขับรถหรู ไม่ใช่เพราะเธอสวยโดดเด่นอย่างเดียว แต่เพราะ เสื้อนักศึกษาที่เธอกำลังใส่ เสื้อตัวเล็กจนกระดุมตรงกลาง ตึงจนแทบทะลุ ขนาดพอดีกับเจนนิสเพื่อนตัวบางสุดของกลุ่ม แต่พอมาอยู่บนตัววีนัส… แทบบอกวิถีหายใจของเธอออกมาทั้งหมด กระดุมปรินิด ๆ เหมือนพร้อมจะดีดใส่หน้าผู้ชายแถวนั้นได้ตลอดเวลา ยิ่งเธอยกมือขึ้นสะพายกระเป๋าสะพายข้าง ผ้าตรงอกก็ยิ่งตึงจนหลายคนแอบกลืนน้ำลายดัง เอื๊อก จริง ๆ แล้วเสื้อตัวนี้ไม่ใช่ของวีนัสเลย มันเป็นของ เจนนิส สมาชิกแก๊งชีสเค้ก เพื่อนสนิทที่รู้จักกันมาตั้งแต่ยังใส่ชุดนักเรียน เรียกว่ามองหน้ากันจนเบื่อก็ยังไม่เลิกคบ สาเหตุที่วีนัสต้องหยิบเสื้อเจนนิสมานั้นง่ายมาก… เพราะเมื่อคืน เธอเมาหัวราน้ำแบบไม่เหลือสติ จนเจนนิสต้องลาก แขน ลากขา พาเธอไปนอนที่ห้องตัวเอง และตอนเช้าก็จับวีนัสแต่งชุดของตัวเองส่งมาเรียนแทน วีนัสถอนหายใจเบา ๆ มือดึงชายเสื้อให้ลงแต่ก็ยังตึงเหมือนเดิม “เจนนิสเอ๊ย… มึงจะไซส์จิ๋วไปไหน…” แต่แทนที่จะทำให้เธอดูแย่ กลับทำให้เธอโดดเด่นกว่าใครในลานจอดรถเสียอีก เสียงกระซิบจากกลุ่มผู้ชายดังตามหลังมาไม่หยุด “โห…มองไม่ไหวแล้วเว้ย” “เด็กคณะนี้หรือเด็กคณะนางฟ้าวะเนี่ย” “กระดุมนั่น…ไหวเรอะ…” วีนัสกวาดตามองผู้ชายพวกนั้นนิ่ง ๆ ก่อนจะยักคิ้วขึ้นนิด ๆ ราวกับบอกว่า : มองได้…แต่ห้ามแตะ แล้วจึงเดินตรงไปยังตึกเรียนด้วยท่าทางมั่นใจที่เป็นเอกลักษณ์ เมื่อวีนัสเดินเข้ามาในตึกเรียน สายตาเธอก็เหลือบไปเห็น “แผ่นหลังคุ้น ๆ” ของใครบางคนที่กำลังก้มดูโทรศัพท์อยู่ตรงโถงทางเดิน ไหล่กว้าง ๆ นั่น… ท่ายืนแบบนั้น… ทรงผมนั่น… จะไม่ให้จำได้ยังไง วิศวะชัด ๆ หัวใจวีนัสกระตุกหนึ่งที ก่อนที่ขาจะก้าวออกไปอย่างไว ก้าวยาวขึ้นเรื่อย ๆ จนเกือบเป็นจังหวะวิ่งไล่หลังเขา และทันทีที่ระยะเหลือแค่ไม่กี่ก้าว เสียงแหลมใส ๆ ของเธอก็พุ่งออกไปโดยไม่สนว่าคนทั้งตึกหันมามอง “วิศวะะะะ!!” เธอทั้งโบกมือ ทั้งกระโดดนิด ๆ อย่างดีใจ ราวกับไม่ได้เพิ่งทะเลาะกันแทบเป็นแทบตายเมื่อไม่กี่วันก่อน วิศวะเงยหน้าขึ้น ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนขมวดคิ้ว เหมือนโดนเรียกผิดกาลเทศะ “อะไรของเธอ…” น้ำเสียงยังคงนิ่งและรำคาญตามสไตล์ วีนัสยิ้ม ยิ้มจนตาหยี “ก็เรียกไง ทำไมอะ เรียกแล้วผิดหรือไง” ยังไม่ทันที่เขาจะตอบ สายตาของวิศวะก็ไล่ต่ำลงไปมองเสื้อของวีนัสที่ ตึงจนกระดุมแทบปริ คิ้วเขากระตุกทันที “แล้วใส่ชุดบ้าอะไรของเธอเนี่ย” เขามองตั้งแต่ไหล่จนถึงช่วงอกแบบคนหงุดหงิดจัด “คิดว่าตัวเล็กมากหรือไง” วีนัสก้มมองตัวเองหนึ่งรอบ ยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ “ก็เสื้อนักศึกษา เห็นเป็นชุดพละหรือไงล่ะ” คำตอบนั้นทำให้วิศวะขบกรามกรึบ เขาเหลือบมองผู้ชายอีกสาม สี่คนที่เดินผ่านแล้วแอบมองอกเธอแบบไม่ปิดบัง ยิ่งทำให้เขาโมโหหนักกว่าเดิม เขาเบือนหน้าไปทางอื่นแล้วพูดเสียงเรียบแต่ดุ “เดินออกห่างฉันไปเลย” วีนัสกระพริบตาปริบ ๆ งงปนงอแง “อะ…ทำไมอ่ะ ฉันทำอะไร” วิศวะมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกครั้ง สบตาเธอแล้วพูดเสียงนิ่งโคตรเจ็บ “ไม่อยากเดินใกล้คนจนใส่เสื้อผ้าไม่ดูไซส์ตัวเอง” เหมือนมีค้อนปอนด์ฟาดลงกลางอกเธอ แต่ในเวลาเดียวกัน… หัวใจวิศวะเองก็เต้นแรงแบบที่เขาไม่ยอมให้เธอรู้ วีนัสยืนอ้าปากค้างทันที ดวงตาเบิกกว้างเหมือนไม่เชื่อหูตัวเองว่า “วิศวะ” จะกล้าว่าเธอแรงขนาดนี้ต่อหน้าคนทั้งตึก แต่ยังไม่ทันจะเถียง เขาก็หมุนตัวเดินหนีไปไวอย่างกับลมพัด ไวซะจนกระโปรงของวีนัสปลิวตาม “เดี๋ยวสิ!” เธอรีบก้าวขายาว ๆ ไล่ตามหลังเขาไปทันที แต่ขาน้อย ๆ ของเธอสู้ช่วงขายาวจัดของเขาไม่ได้เลย หนึ่งก้าวของวิศวะ = ห้าก้าวย่ำเท้าเร็ว ๆ ของเธอ วีนัสถึงกับหายใจฟึดฟัด รองเท้าคัชชูแทบจะปริเพราะเจ้าตัวเดินเร็วแบบลืมภาพลักษณ์ “โห่… คนบ้าอะไรเนี่ย ขายาวเป็นยีราฟ!” เธอบ่นงึมงำกับตัวเอง แต่ยังคงไล่ตามไม่หยุด และเมื่อเข้าใกล้หลังเขามากขึ้นก็เผลอตะโกนออกไปดัง ๆ จนหลายคนหันมามอง “เป็น เปรต หรือไง เดินเร็วชะมัด!!” เสียงสะท้อนก้องไปทั่วโถงตึก ทำเอานักศึกษาหลายคนหัวเราะคิกคัก บางคนแอบกระซิบเพื่อน บางคนแอบถ่ายสตอรี่ว่ามีคู่รักทะเลาะกันแต่ยังเดินตามกันไม่เลิก วิศวะชะงักไปหนึ่งวินาที ไหล่กว้าง ๆ กระตุกนิด ๆ เหมือนหงุดหงิด แต่ปากแอบยกขึ้นนิด ๆ แบบไม่อยากให้ใครเห็น เขายังคงไม่หันหลังกลับมามอง แต่เสียงทุ้มต่ำของเขาก็ดังออกมาอย่างไม่ใส่ใจ “ใครจะตัวเตี้ยเป็นหมาแคะแบบเธอล่ะ” พูดจบ เขาก็เดินหนีไปอีกเหมือนจงใจยั่วโมโห วีนัสยืนค้างไปหนึ่งวินาที หน้าเหวอ ปากอ้า เหมือนโดนเขาตบด้วยคำพูดรอบที่สามของเช้านี้ เธอพึมพำเบา ๆ แต่เสียงก็ดังพอให้คนที่เดินผ่านได้ยิน “สองรอบ… สองรอบแล้วนะที่ด่า เชี่ยเอ๊ย…” แม้จะโวยวายในใจ แต่ขาของเธอก็ยังเดินตามวิศวะไปอยู่ดี เหมือนมีแม่เหล็กมัดไว้ ไม่ว่าจะโกรธแค่ไหนก็ยังอดตามไม่ได้ ทางเดินในตึกคณะเสียงดังเซ็งแซ่ นักศึกษาปีหนึ่งกับปีสองเดินสวนกันไปมา แต่สายตาหลายคู่ก็แอบมอง “คู่กัด” ทั้งสองที่เดินไล่หลังกันไม่ห่าง เมื่อถึงหน้าห้องเรียน วิศวะเดินเข้าไปก่อนแบบไม่สนใจใคร สายตากวาดหาที่นั่งว่างเพียงแวบเดียวเขาก็เดินตรงไปนั่งโต๊ะหลังริมหน้าต่างที่ยังว่างอยู่ ไม่พูด ไม่มอง ไม่เว้นที่ ตามนิสัยเดิม นั่งตามใจ ไม่แคร์โลก แต่ยังไม่ทันที่เขาจะนั่งตัวตรงดี เสียงเก้าอี้อีกตัวก็ขยับตามมาติด ๆ วีนัสลากเก้าอี้ข้างเขาแล้วนั่งลงทันที โดยไม่ถาม ไม่บอก เหมือนเป็นตำแหน่งประจำแบบไม่ต้องสงสัย วิศวะเหลือบมองเธอจากหางตา คิ้วกระตุกนิด ๆ “ทำไม… โต๊ะมันเต็มหรือไง” วีนัสยักคิ้วตอบ ทิ้งตัวนั่งเหมือนจงใจนั่งใกล้กว่าเดิมอีกนิด กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ของเธอลอยมากระทบจมูกเขาเต็ม ๆ “ไม่รู้สิ” เธอพูดเสียงเบาแต่กวน “แต่ฉันอยากนั่งตรงนี้” วิศวะหันหน้ากลับไปมองกระดาน แต่ปลายหูเขาแดงนิด ๆ แบบคนที่ไม่อยากให้ใครเห็น ในขณะที่วีนัสยิ้มบาง ๆ เหมือนพอใจที่ได้กวนเขาในตอนเช้า และทั้งคู่… ก็เริ่ม “วันแรกของเรียนมหา’ ลัย” ด้วยการนั่งติดกันแบบนี้อีกครั้ง ต่อหน้าทั้งห้องที่ลุ้นจนกลั้นหายใจ