“หึงหรอ?”

ไม่นานนัก เฟรชชี่คนอื่นก็เริ่มทยอยเดินเข้าห้องเรียน เสียงเก้าอี้ยก ลาก เสียงคุยคิกคักของเด็กปีหนึ่งดังไปทั่วห้อง บรรยากาศจอแจแบบวันเปิดเทอมชัดเจน บัวเดินนำกายกับจีโน่เข้ามา ทันทีที่เห็นวีนัสกับวิศวะนั่งติดกันอยู่ที่โต๊ะหลังริมหน้าต่าง เธอถึงกับยิ้มกว้างแบบคนคุ้นเคยก่อนจะรีบเดินเข้ามาหา “วีนัส เราขอนั่งด้วยนะ” บัวพูดเสียงใสร่าเริงเหมือนเดิม พร้อมวางกระเป๋าลงช้า ๆ ประมาณกลัวรบกวนอะไรบางอย่าง วีนัสเงยหน้าขึ้น ยิ้มบาง ๆ ให้เพื่อน “อืม นั่งสิ” บัวจึงทิ้งตัวลงนั่งฝั่งถัดจากวีนัสทันที ส่วนกายกับจีโน่ก็นั่งเก้าอี้ด้านหน้าแบบสองตัวติดกัน ทำเลคล้ายการ์ดประจำกลุ่ม แต่ที่ชัดที่สุดคือ สายตาของจีโน่ ที่เอาแต่มองหน้าอกของวีนัสแบบไม่ปิดบัง จนคนที่นั่งข้างเธออย่างวิศวะ… อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาแรง ๆ แบบเห็นได้ชัด วีนัสหันไปมองนิดหน่อย แต่ยังไม่ทันถามอะไร วิศวะก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้แบบหงุดหงิดไร้เหตุผล วีนัสรีบลุกตัวยืนตาม “นายจะไปไหน” วิศวะเหลือบตามามองเธอ น้ำเสียงเย็น ๆ ผสมหงุดหงิด “นั่งอยู่นี่ เดี๋ยวมา… แล้วก็ไม่ต้องตาม” พูดจบเขาก็เดินออกจากห้องไปทันที ไหล่กว้าง ๆ เดินเร็วเหมือนคนอารมณ์เสียขั้นสุด ทิ้งให้ทั้งบัว กาย และจีโน่ มองตามแบบไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น เวลาผ่านไปเกือบสิบนาที เสียงประตูห้องเรียนถูกเปิดอีกครั้ง วิศวะเดินกลับเข้ามา แต่คราวนี้มี เสื้อกันหนาวตัวใหญ่สีเข้ม พับลวก ๆ อยู่บนแขนเขา เขาเดินกลับมานั่งที่เดิม แล้วยังไม่ทันที่ใครจะถามอะไร วิศวะก็โยนเสื้อกันหนาวใส่หัววีนัส แบบไม่สนใจหน้าใครทั้งนั้น “โอ๊ยยย! ไอบ้า โยนมาทำไมเนี่ย!” วีนัสดึงเสื้อออกจากหน้า หัวกระเจิงนิด ๆ วิศวะตอบเรียบ ๆ แต่คมจนจุก “ใส่ซะ… แกะกะลูกตาชิบหาย” วีนัสทำหน้าไม่พอใจทันที “ไม่เอา! ร้อนจะตาย” เธอยื่นเสื้อกลับไปให้เขาอย่างดื้อ ๆ แต่ยังไม่ทันที่เสื้อจะถึงมือเขา วิศวะก็ถอนหายใจ พร้อมคว้าเสื้อกลับไปแบบรวดเร็ว ก่อนจะเอื้อมมือมาดึงแขนเสื้อของเธอ แล้ว เป็นคนใส่เสื้อกันหนาวให้เธอเอง เขาดึงเสื้อคลุมขึ้นมาสวมทับเธอ ล็อกกระดุมบนสุดให้แน่น จัดปกเสื้อ จัดแขนเสื้อ กดไหล่เธอให้นั่งไม่ขยับเหมือนเธอเป็นเด็กอนุบาลที่แต่งตัวเองไม่ได้ วีนัสอ้าปากค้าง ใบหน้าร้อนผ่าวทันที บัวทำตาโต กายขมวดคิ้วสงสัย ส่วนจีโน่…หน้าเหวอหนักสุด ไม่มีใครพูดอะไร แต่น้ำหนักสายตาทุกคู่บอกได้ชัดว่า นี่มันพฤติกรรมของ “แฟนหึง” ไม่ใช่ “เพื่อนร่วมกลุ่ม” แล้วโว้ย วิศวะยังคงก้มจัดปกเสื้อให้เธอ แล้วพูดเสียงต่ำ ๆ แบบโคตรดุ “ถ้าไม่อยากให้ผู้ชายทั้งห้องมองนมเธอ…ก็ใส่ไปซะ” วีนัสชะงักไปหนึ่งจังหวะ ก่อนจะยกคางขึ้น เอียงคอเล็กน้อย สายตาพราวระยิบแบบมั่นหน้าสุด ๆ “หึงหรอ?” น้ำเสียงเธอมั่นใจสุดโต่ง ราวกับคำตอบที่ได้จะต้องเป็น “ใช่” เท่านั้น แต่วิศวะ… ไม่ให้ความพอใจเธอง่ายขนาดนั้น เขาหันมามองด้วยหางตา คิ้วกระตุก ใบหน้าหล่อ ๆ ยังคงเฉยชาเหมือนเดิม แต่ปลายหูแดงนิด ๆ แบบคนกำลังหงุดหงิดเพราะโดนจับได้ “เปล่า” เขาตอบสั้น ๆ เหมือนฟันกรามกำลังขบกันแน่น แต่ไม่จบแค่นั้น ปากเขายังไม่หยุดพ่นพิษ “แค่กลัวไอจีโน่จะเป็นตากุ้งยิงตายก่อนปิดเทอม” เขาพูดพลางปรายตามองจีโน่ที่รีบหลบสายตาแทบไม่ทัน ก่อนจะหันกลับมามองวีนัสตั้งแต่หัวจรดตัว แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉียบ แต่เจ็บยิ่งกว่าโดนด่า “แล้วก็ดูสถานที่ด้วย” เขากวาดสายตาไปรอบห้อง “นี่มหาลัย…ไม่ใช่ซ่อง” คำว่า ซ่อง ทำเอาบัวกับกายแทบสำลักน้ำลายตัวเอง ส่วนจีโน่เบิกตาโตเป็นพิเศษ แต่ทุกคนยังไม่ทันตั้งสติ วิศวะก็พูดประโยคสุดท้ายแบบจงใจให้เจ็บลึกลงไปในกระดูก “แต่งตัวเหมือนเป็นเด็กเสี่ย ใครเขาไม่มองบ้างล่ะ” เงียบ ทั้งโต๊ะ ทั้งกลุ่ม ทั้งหัวใจวีนัส เธอเม้มปากแน่น ดวงตากะพริบถี่เหมือนพยายามข่มอารมณ์ที่พุ่งทะลุขึ้นมาจนหน้าแดงจัด แต่ที่แรงที่สุดคือ แม้ปากเขาจะว่าเธอขนาดนี้ มือเขาก็ยังจับปกเสื้อกันหนาวจัดให้เธอเหมือนเดิม เบา ๆ ระวัง ๆ ราวกับเป็นสิ่งที่เขาทำจนชิน…ในฐานะคนเคยรัก สายตาของทั้งสามคน บัว กาย จีโน่ จ้องสองคนนี้อย่างกับดูซีรีส์ตอนดุเดือดที่สุด “มองไร” น้ำเสียงของวิศวะนิ่งมาก นิ่งจนทั้งบัว กาย และจีโน่สะดุ้งพร้อมกันเหมือนโดนจับได้คาหนังคาเขา ทั้งสามคนที่เมื่อครู่ยังตาโตจ้องสองคนนี้แทบไม่กะพริบ ตอนนี้รีบก้มหน้าลงกับโต๊ะรัว ๆ เหมือนเด็กอนุบาลโดนครูจับได้ว่าแอบกินขนม จีโน่แกล้งไอ บัวแกล้งหยิบปากกาตก กายทำเป็นอ่านหนังสือ ทั้งที่ยังไม่ได้เปิดหน้าแรกด้วยซ้ำ บรรยากาศรอบโต๊ะกลายเป็นความเงียบแปลก ๆ เงียบแบบ ใครพูดก่อนคนนั้นตาย แต่ก็มีความขำปนประหม่า เพราะทุกคนรู้ว่าวิศวะหึงแหละ…แต่เจ้าตัวทำเป็นไม่รู้เรื่อง หลังจากคำขู่สั้น ๆ นั้น วิศวะก็นั่งลงบนเก้าอี้เหมือนเดิม ทิ้งตัวลงอย่างไม่สนใจใครทั้งห้อง ยังคงทำหน้าเย็น ๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ส่วนวีนัส… ก็ทำได้แค่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วนั่งตามลงข้าง ๆ เหมือนตำแหน่งประจำ แต่ขณะที่เธอนั่ง หางตาก็แอบเห็นว่า วิศวะขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้เธอนิดหนึ่ง แบบนิดเดียว แต่ใกล้พอให้ข้อศอกของทั้งคู่ชนกันเบา ๆ เหมือนเขาไม่อยากให้ใครมานั่งข้างเธอแทนเขา แม้จะไม่พูด…แต่การกระทำมันฟ้องหมด บัวที่ก้มหน้าอยู่แอบยกคิ้วชนกาย จีโน่ก็ยกมือปิดปากกลั้นขำแทบไม่อยู่ —— - พักเที่ยง - เสียงกริ่งเลิกคลาสดังปิดท้ายความง่วงของทั้งห้อง ก่อนจะตามมาด้วยเสียงของจีโน่ที่โพล่งขึ้นทันทีเหมือนกลัวใครแย่งพูดก่อน “เที่ยงแล้วแดกไรกันว่ะ” บัวที่กำลังเก็บหนังสือยัดใส่กระเป๋าเงยหน้าขึ้น ยิ้มตาหยี “บัวอยากก๋วยเตี๋ยว” “โอเค หนึ่งเสียง” จีโน่พยักหน้า ก่อนหันไปทางอีกสองคนที่กำลังยืนเก็บใส่กระเป๋าอย่างนิ่ง ๆ “แล้วมึงกับวีนัสละ กินไร” ทั้งวิศวะและวีนัสเงยหน้า แล้วตอบออกมาพร้อมกัน…เป๊ะ เหมือนซ้อมมาเป็นวีค “ราดหน้าทะเลหมี่กรอบ” “หูยยยยย อันนี้อยากกินจริง ๆ หรือ ตอบเอาใจ เขา กันแน่วะ” จีโน่ทำเสียงล้อเต็มที่ วิศวะไม่ได้มองจีโน่ด้วยซ้ำ แต่ตอบทันทีแบบไม่ต้องคิด “เอาใจเหี้ยไร ให้ใจยัยนี่ไปก็โดนเขาเขี่ยทิ้งอยู่ดี” วีนัสที่กำลังหยิบปากกาอยู่ รีบเงยหน้าขึ้นทันที “เดี๋ยว ๆ คนละเรื่องละ” วิศวะปรายตามามองเธอ “เรื่องเดียวกันนั่นแหละ” “ไม่ต้องเถียงกัน ไปเหอะ เดี๋ยวคนเยอะ โต๊ะเต็ม” กายพูดตัดบทแบบไม่ให้ใครได้ต่อ เพราะถ้าปล่อยอีกนิดน่าจะมีคนโดนไฟลนปากจากวิศวะแน่ ๆ วิศวะเหลือบตามองกายแวบเดียว เหมือนจะหาเรื่อง แต่ก็จำใจเดอนออกไปเงียบ ๆ แบบคนอารมณ์ไม่ดี ส่วนวีนัสก็รีบคว้ากระเป๋าแล้วเดินตามทันที บัวกับจีโน่รีบดีดตัวลุกตามหลังทั้งคู่แบบเร็วจี๋