“แค่สงสาร…”

“เอ่ออ..คือ…” เสียงของวีนัสเพิ่งจะเอ่ยหลุดออกมาเพียงนิดเดียว ทว่า… ปัง! ประตูห้องนอนถูกกระชากปิดอย่างแรงจนผนังสะเทือน วีนัสสะดุ้งสุดตัว หันมามองวิศวะที่ยืนประชิดอยู่แทบจะทันทีหลังปิดประตู ใบหน้าเขาคมกริบ แววตาแข็งจนแทบเฉือนลมได้ เสียงเข้มต่ำกดลงมาแบบไม่เปิดช่องให้เธอเถียงแม้แต่นิดเดียว “เป็นบ้าหรือไง จะออกไปทำไม” มือเขาคว้าไหล่เธอเบา ๆ แต่แน่นพอให้รู้ว่าเขา ไม่พอใจโคตร ๆ “แล้วตัวเองก็ไม่ได้ใส่ซับใน…” เขาก้มมองชุดโคร่งของตัวเองที่เธอสวมอยู่ สบตากับเธออีกครั้ง น้ำเสียงเข้มขึ้นกว่าเดิม “จะออกไปร่านให้พวกมันดูหรือไง” วีนัสหน้าแดงเถียงทันที “ก็ใครจะไปรู้ว่าเพื่อนนายจะมา! ฉันก็นึกว่ามีแค่เราสองค..” “รออยู่ในนี้” เสียงเขาตัดขึ้นกลางประโยคเธอ คม เย็น และเด็ดขาด “ห้ามออกไป…เด็ดขาด เข้าใจไหม” วีนัสชะงักเงียบ หัวใจเต้นแรงด้วยความอาย ความโมโห และ…อะไรบางอย่างที่เธอไม่อยากยอมรับ “…ก็ได้”