“ง้อด้วยปาก👅”

วีนัสรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังลอยอยู่ในอากาศ หัวเบา ตาพร่า และทุกอย่างรอบตัวเหมือนหมุนช้าไปหมด เปลือกตาค่อย ๆ เปิดขึ้น พร้อมกับสัมผัสของความอุ่นแน่นใต้ร่าง สิ่งแรกที่เห็นคือหน้าอกแกร่งในเสื้อยืดสีดำของใครบางคน… กล้ามเนื้อที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะลมหายใจอยู่ตรงหน้าเธอพอดี “อืมม…” เสียงครางเบา ๆ หลุดออกจากริมฝีปาก เธอขยับหัวเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าขึ้น แล้วสายตาก็สะดุดเข้ากับลูกกระเดือกของวิศวะ ที่กำลังขยับขึ้นลงช้า ๆ ทุกครั้งที่เขากลืนลมหายใจ วินาทีนั้น วีนัสถึงได้รู้ตัวว่า ตอนนี้เธอกำลังถูกอุ้มอยู่ในอ้อมแขนของเขา แขนแข็งแรงที่รัดร่างเธอไว้แน่นราวกับกลัวจะหล่น จังหวะที่วีนัสกำลังจะเอ่ยชื่อเขา ร่างของเธอกลับถูกโยนลงบนเตียงอย่างไม่ปรานี พรึ่บ! “โอ๊ยยยยย…ไอบ้า! โยนลงมาได้ เจ็บนะเว้ย!” วีนัสโวยวายทันที มือเล็กทุบที่นอนแรง ๆ อย่างงอแง ทั้งเจ็บทั้งมึนจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ วิศวะยืนมองอยู่ปลายเตียง แ