“มีผัวเลี้ยง…”

หกโมงเย็น… เสียงระฆังเล็กเหนือประตูร้านดัง “กรุ๊ง” ตามแรงลมที่พัดเข้ามา พร้อมกับกลิ่นกาแฟจาง ๆ ที่ยังลอยอบอวลในร้าน เธอเพิ่งถอดผ้ากันเปื้อนออก หลังจากยืนทำงานจนขาเมื่อยชา แม้ร้านยังไม่ปิด เพราะโดยปกติจะปิดสองทุ่ม แต่พี่ทิศเหนือมักให้เธอกลับก่อนเสมอในวันหยุด เพราะ “ไม่อยากให้กลับดึก” นั่นแหละ เหตุผลที่เขาพูดประจำ “วีนัส!” เสียงทุ้มคุ้นหูตะโกนเรียกจากหลังร้าน “หืมม?” เธอตอบกลับงง ๆ “มานี่หน่อย” วีนัสชะเง้อมองทางเคาน์เตอร์เล็กน้อย เห็นพี่ทิศเหนือเดินหายเข้าไปหลังร้านแล้ว ส่วนอีกมุมหนึ่ง วิศวะที่นั่งอยู่โต๊ะมุมหน้าต่างยังมองตามด้วยสายตาแปลก ๆ เหมือนอยากรู้…แต่ก็ไม่พูดอะไร “แป๊บนึงนะ” เธอพูดกับเขาเบา ๆ ก่อนจะเดินตามหลังทิศเหนือเข้าไป ประตูหลังร้านเปิดออก เสียงกระทบพื้นไม้ดังเบา ๆ ก่อนที่ทิศเหนือจะเดินนำเข้าไปในห้องพักส่วนตัวของเขา ห้องเล็ก ๆ ที่อยู่ท้ายร้าน มีโต๊ะทำงาน กับกลิ่นกาแฟคั