“ปล่อยได้แล้ว เดี๋ยวใครเข้ามาเห็น ”
“ไม่…”
อันนาดิ้นยุกยิกแต่ผมก็ไม่ปล่อย
“เดี๋ยวตอนเย็นผมทายาให้ หายโกรธป่าว ”
เวลาผู้หญิงโกรธต้องง้อแบบนี้ป่ะ
“ไม่ต้องเลย นอนห้องนายไปเลย ไม่ต้องมานอนกับฉัน ปล่อย!!”
อันนาขึ้นเสียงใส่ผมเฉยเลย ผมเห็นเธอโกรธจริงจังเลยยอมปล่อย แล้วทั้งวันเธอก็ไม่ยอมคุยกับผม ตอนเย็นผมก็เดินตามเธอต้อยๆ คิดว่าเธอจะขึ้นรถคันเดียวกัน แต่เธอดันเปิดประตูรถพี่สาวผมแล้วขึ้นไป
“เอ้า…”
ผมได้แต่ขับตามไปติดๆ จนถึงอาณาจักรบ้าน4หลังของครอบครัว ที่สร้างติดกันหมดเลย
บ้านผมมีรถหรูแปลกตาจอดอยู่ ภายในบ้านดูครึกครื้นผิดหูผิดตา
-อันนา-
“ทุกคนคะ นี่อันนานักศึกษาทุนของบริษัทเราค่ะ”
พอมาถึง พิพิมก็แนะนำให้ฉันรู้จักทุกคนในบ้าน
คุณปู่คุณย่า คุณตาแต่คุณยายยังไม่เห็น ยังมีอาทั้งสอง และคุณแม่ปอร์เช่ด้วย
“สวัสดีค่ะทุกคน อันนาขอฝากท้องซักวันนะคะ ”
“ได้เลยลูก มาๆพาเพื่อนนั่งก่อน อาหารใกล้เ
