“ตาผมแล้วนะ ”
ฉันถูกจับให้นอนราบไปกับเตียง และปอร์เช่ก็ตามมาแทรกกลางระหว่างขา เขาสอดใส่ความคับใหญ่เข้ามาอีกครั้ง จากนั้นก็กระแทกเข้าออกอย่างหนักหน่วง
ตับ!ตับ!ตับ!
“อ๊า..อื้อ…”
ฉันถูกจับเปลี่ยนไปหลายท่า ทั้งตะแคง ขาพาดบ่า และคว่ำหน้า เขาทำแค่ครั้งเดียวตามที่รับปาก แต่เป็นครั้งเดียวที่หนักหน่วงและคุ้มแสนคุ้ม
“หึ…”
จุ๊บ…
เรานอนหันหน้าเข้าหากันบนเตียงนุ่ม ปอร์เช่คลอจมูกคมไปมาที่พวงแก้มฉัน ทั้งกอดทั้งหอมวุ่นวายไปหมด ฉันเชื่อพิพิมแล้ว ที่เพื่อนบอกว่าน้องไม่เคยมีแฟน ถ้ามีคงหลงแฟนหัวปักหัวปำ มันเป็นแบบนี้นี่เอง
เช้าวันต่อมา
วันนี้เราสองคนมาทำงานแต่เช้า และแวะซื้อมื้อเช้ามากินที่บริษัท แต่จังหวะที่ปอร์เช่กำลังป้อนอาหารฉันอยู่นั้น พิพิมก็เปิดประตูเข้ามาพอดี
“เหม็นกลิ่นความรักอ่ะ ”
แล้วเพื่อนก็เอ่ยแซวขำๆ
“พิพิม แกโอเคมั้ย คือฉันไม่ได้ตั้งใจปิดบังแกเลยนะ คือเรื่องมันยาวอ่ะ ”
ฉันรีบอธิบ
