“เหตุใดถึงได้กลับกันมาเร็วนัก?” ชิงหลงถามขึ้นทันทีเมื่อมื้อเที่ยงที่น่าจะมีกันเพียงสามคนในวันนี้กลับมีจำนวนผู้ร่วมโต๊ะเพิ่มขึ้นมาจากที่คิดเอาไว้ ไม่ใช่ว่าเขามีปัญหาอะไร เพียงแต่แปลกใจว่าเพราะเหตุใดถึงพากันกลับมาเร็วนัก
“คือว่าเรื่องนั้น...” เทพมังกรวารีได้แต่ส่งยิ้มเจื่อนเมื่อได้ยินคำถามนั้น ก่อนจะหันไปมองพี่ชายบุญธรรมและเทพวิหคซึ่งต่างฝ่ายต่างกอดอกเชิดหน้ากันไปคนละทาง
จะให้พูดได้อย่างไรว่าตลอดช่วงเช้า พวกเขาทะเลาะกันแทบจะตลอดเวลา ไม่ว่าจูเชว่จะชวนนางไปไหนหรือทำอะไร หวงหลงก็มักจะหาทางขัดแข้งขัดขา จนนางกับเฟยหลงได้แต่พากันกุมขมับและต้องยอมถอนทัพกลับบ้านก่อนที่ผู้คนในแดนวิหคจะเดือดร้อนกันไปมากกว่านี้
“พอดีว่าครั้งนี้ข้าไปที่นั่นโดยพลการน่ะเจ้าค่ะ ก็เลย...”
“เรื่องทั้งหมดเป็นความผิดของเจ้าโจรลักพาตัวที่พาเจ้าไปโดยไม่ขออนุญาตก่อนต่างหาก... ข้าว่าเจ้าสมควรโกรธจูเชว่ที่ทำให้แผนการท่องเที่ยว
