ฉีเหวินกำลังนั่งก้มหน้าก้มตาอยู่บนโต๊ะอาหาร หลังจากที่เดินมาถึงห้องนี้พร้อมกับหวงหลงและไป่หูเมื่อไม่กี่จิบชาก่อน ตากลมเหลือบมองไปยังคนที่เดินไปรับนางถึงหน้าเรือนนอน ก่อนจะรีบหลบตาเมื่อเห็นว่าเขากำลังจ้องมองมาดุจเดียวกัน
ที่จริง หลังจากตอนนั้นที่นางถามเขาว่า ‘กำลังเกี้ยวตนอยู่หรือไม่’ ไป่หูก็เริ่มทำเรื่องแปลก ๆ มากขึ้นทุกวัน ทั้งเดินมารับถึงหน้าห้องทุกเช้า
คอยคีบอาหารให้เวลาทานข้าว รวมถึงเดินตามนางไปนู่นมานี่ตลอดเวลา นางเคยคิดว่าเขาคงจะทำเรื่องพวกนี้แค่ตอนที่อยู่กันตามลำพังที่แดนประจิมเท่านั้น แต่กระทั่งวันนี้ที่กลับมาจากดินแดนของเขาแล้วนั้น ไป่หูก็ยังทำทุกอย่างอย่างสม่ำเสมอไม่มีขาดตกไปเลยแม้แต่วันเดียว...
นางไม่รู้เลยจริง ๆ ว่าคำถามเพียงคำถามเดียวนั่น มันทำให้ทุกอย่างมันกลับตาลปัตรไปถึงขนาดนี้ได้อย่างไร? จะบอกว่าสิ่งนั้นมันบังเอิญไปสะกิดใจเขาเข้าให้ มันก็ฟังดูไม่น่าจะเป็นไปได้นี่นา...
