“เดี๋ยวก่อน! จูเชว่! เจ้าน่ะหยุดคนแรกเลย! คิดจะเอาภาพของข้าไปทำอะไรกัน!? จะเอามาร่ายมนตร์ดำอะไรใส่ข้าอย่างนั้นหรือ!?”
ในขณะที่จูเชว่กำลังบอกตัวเองว่าที่เขาอยากได้ภาพนี้เป็นเพราะ ‘ฝีมือของเจ้าของผลงาน’ ไม่ใช่เพราะ ‘คนในภาพ’ แต่เสียงของฉีเหวินที่ยืนเท้าเอวอยู่ตรงหน้าก็ดับฝันเขาลงในพริบตาเสียได้
“พวกท่านที่เหลือก็ด้วย! ภาพข้าถึงเอาไปมันก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอกนะเจ้าคะ!” หญิงสาวว่าพลางเดินไปเกาะไหล่เสวียนอู่ไว้ ก่อนจะหันไปทำปากยื่นใส่คนที่หาเรื่องให้พ่อเต่าน้อยต้องเหนื่อยขึ้นอย่างไม่พอใจนัก
“...เสวียนอู่น่ะมีภาพวิวสวย ๆ อีกตั้งมากมาย เหตุใดไม่ขอภาพพวกนั้นไปแทนเล่า?” เล่นมาขอภาพนางกันหมดแบบนี้ ทำอย่างกับนางเป็นยันต์กันผีอย่างนั้นแหละ!
“ไม่เป็นไรหรอกฉีเหวิน หากพวกเขาอยากได้ภาพของเจ้า ข้าก็ไม่มีปัญหาอะไรหรอกนะ” เสวียนอู่ที่เข้าใจความเป็นห่วงของฉีเหวินได้เป็นอย่างดียกมือขึ้นทาบทับมือที่เกาะอยู
