"ไปบอกในงานว่ากูไม่กลับไปแล้ว"
"ทำไมคุณจะไม่กลับไปล่ะ"
"ผู้พันครับไว้ชีวิตผมเถอะ เหลือเวลาอีกแค่ชั่วโมงกว่าเอง" เสียงผู้กองฉลามยังคงตะโกนเข้ามา ถึงจะถูกทำโทษยังไงวันนี้ต้องลากตัวท่านผู้พันกลับไปให้ได้
"คุณกลับไปเถอะค่ะ ฉันอยู่ที่นี่คนเดียวได้"
"อยู่ได้แน่นะ"
เขากลัวเราไปสร้างปัญหาอีกหรือกลัวเราอยู่คนเดียวไม่ได้ แต่ก็ดูเหมือนเขาเป็นห่วง ..เพราะเห็นสายตาของเธอนั่นแหละกองทัพก็เลยไม่อยากปล่อยไว้คนเดียว
[เรือนจัดเลี้ยง]
ที่จริงก็มีนักดนตรีร้องเพลงรออยู่ แต่คนสำคัญของงานจริงๆ ก็คือผู้พันกองทัพ
เสียงปรบมือเริ่มดังขึ้นเมื่อได้ยินเสียงผู้พันเป็นคนร้องเพลงท่อนต่อไปต่อจากนักดนตรี
คนเป็นพ่อแอบสังเกตเห็นความเปลี่ยนไปของลูกชาย ไม่ใช่แค่เกษมราษฎร์หรอก พุดตาลก็เห็นความเปลี่ยนแปลง เพราะดูเหมือนกองทัพจะเป็นห่วงมโนราห์มาก เกือบทำงานล่มแล้วด้วย
ในเวลาต่อมาที่ลานจอดรถ..
"กระเป๋าของคุณหนูยังอยู่ใน
