"ปล่อย" มโนราห์แกะมือนั้นออกจากเอว เธอยังไม่พร้อมที่จะคุย เพราะไม่รู้ว่าตอนนี้ความรู้สึกตัวเองเป็นยังไง แต่ที่แน่ๆ คือไม่อยากคุยกับเขา
"มาถึงตั้งแต่เมื่อไร"
"อยากรู้ทำไม"
"เดี๋ยวก็ว่าไม่ถามอีก"
"ไม่ว่าหรอกค่ะ คุณกลับเข้าไปในงานเถอะ" เธอพยายามที่จะทำตัวให้ปกติที่สุดแล้ว
"ออกมานั่งแบบนี้คนเดียวไม่กลัวหรือไง"
"ไม่กลัว" ชีวิตเธอต้องกลัวอะไรอีกล่ะ เติบโตมาคนเดียวจากต่างบ้านต่างเมืองเธอยังผ่านมาได้เลย
"ท่านผู้พันอยู่ตรงนี้เอง ผู้ใหญ่ถามหาครับ" ทหารที่ดูแลความเรียบร้อยด้านในรีบออกมาตาม
"เดี๋ยวฉันตามไป" ขณะที่หันไปคุยกับลูกน้องมือหนานั้นไม่ได้ปล่อยออกจากเอวเล็ก จนลูกน้องแอบมอง
"ครับ"
"เข้าไปข้างในกันก่อน"
"คนเยอะอึดอัด" มโนราห์พยายามให้เหตุผล ที่ฟังดูดีที่สุดแล้ว
"รู้ว่าคนเยอะแล้วจะมาทำไม"
"ขอโทษค่ะที่ฉันมาร่วมงานด้วย" เขาไม่รู้หรอกว่าประโยคที่พูดออกมาทำให้เธอน้อยใจแค่ไหน เพราะนั่นห
