"ทำไมฉันต้องค้างที่นี่ด้วย"
"อย่าลืมสิว่าเราเป็นอะไรกัน"
"แล้วเราเป็นอะไรกันหรือคะ"
"คุณใช้นามสกุลของใครอยู่"
"ที่คุณพูดแบบนี้อยากทวงนามสกุลคืนเหรอ"
"เราพูดเรื่องเดียวกันไหมเนี่ย"
"คุณจะหาว่าฉันงี่เง่าใช่ไหมคะ"
"ไปกันใหญ่แล้วมโนราห์"
"ดีใจนะคะที่คุณยังจำชื่อฉันได้" นึกว่าจำได้แต่เมขลา ประโยคนี้คงพูดออกไปไม่ได้ ถ้าพูดออกไปเธอก็คงจะเป็นคนผิดอีกนั่นแหละ
"คืนนี้ค้างที่นี่ก่อน มันดึกแล้วกว่าท่านจะกลับ"
มโนราห์ได้แต่มองตามคนที่ออกจากห้องไป
หญิงสาวเดินไปดูกระจก เพื่อสำรวจรอยขาดนั้นว่ามันน่าเกลียดไหม
หลังจากที่กองทัพไปเพียงไม่นาน มโนราห์ก็ออกมาจากบ้านหลังนั้น เธอไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้า แต่ใช้สก๊อตเทปใสแปะตรงรอยขาดเพื่อให้มันเชื่อมต่อกัน
"อ้าว..ไหนพี่บอกว่าเราจะค้างด้วยที่นี่ไง" พลเอกเรวทัตเพิ่งคุยกับลูกเขยไปเมื่อสักครู่ ลูกสาวก็กลับมานั่งที่เดิมแล้ว
"ไม่เอาจะกลับกับพ่อ"
"เรามีสามีแล้
