บทที่ 3 ใครเป็นชู้กันแน่

“ไม่ได้อยากกอดแต่ถ้าไม่จับไว้เธอได้วิ่งซี้ซั้วไปกินลูกปืนแน่ ๆ” มังกรเหยียดยิ้ม นัยน์ตาจ้องมองโจชัวร์บนพื้น ไม่ได้สนใจเดหลีที่ทำหน้าตาโมโหหลังจากถูกเขาล็อกตัวไว้แน่น แขนแกร่งพาดผ่านลำคอระหงในขณะที่แผ่นหลังของเธอแนบกับหน้าอกเขา “ใครมันจะโง่วิ่งเข้าหาลูกปืน!” ร่างบางสวนกลับอย่างรวดเร็ว “จะไปรู้เหรอเผื่อเธออยากจะรีบกลับไปเกิดใหม่” น้ำเสียงเย้ยหยันดังกระทบโสตประสาท ทำให้เธอถึงกับโมโหเลือดขึ้นหน้า ไม่ว่าจะเจอกันกี่ครั้งเขาก็ยังหาเรื่องกันไม่เลิก แค่เพราะเธอเป็นว่าที่คู่หมั้นของเฮียติณณ์คู่อริของเขา ไม่ว่าวันนี้มังกรจะโผล่มาเพราะจุดประสงค์อะไรเธอก็ไม่สนใจแล้ว เธอจึงออกแรงดิ้นพลางยกเท้าที่สวมส้นเข็มสี่นิ้วขึ้นมา และจัดการกระทืบลงบนเท้าเขาเต็มแรงจนอีกฝ่ายเผลอปล่อยมือที่ล็อกคนตัวเล็กไว้ “ยัยบ้า!” “สมน้ำหน้า คนที่ควรไปเกิดใหม่น่ะมันนายต่างหาก เสียชาติเกิดเป็นคนจริง ๆ เกิดมาทั้งทีแต่กลับเอาหมาในปากมาด้วย!” “นั่นปากเหรอวะเดหลี!” มังกรขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอย่างหงุดหงิด “เออนี่แหละปาก จำไว้ว่าอย่ามาปากหมาใส่ฉันอีก ไม่อย่างนั้นนะจะไม่เกรงใจแล้ว” เดหลีเท้าเอวด่ารัวจนหน้าอกสะท้อนขึ้นลงตามแรงอารมณ์ “นี่เกรงใจแล้ว? ถ้าไม่เกรงใจคงขึ้นมาขี่คอกูแน่” “หึ ฝันไปเถอะย่ะ! คนอย่างฉันจะไปขี่คอนายทำไม เอารองเท้าฟาดหน้าง่ายกว่าไอ้หน้าหมา!” มังกรคิ้วกระตุกขึ้นมาทันทีทั้งที่สบถกับตัวเองเบา ๆ แล้วนะ เดหลียังได้ยินอีก ชาติที่แล้วเธอต้องเป็นเครื่องด่าแน่ ๆ เขาเท้าเอวมองเธออย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนนัยน์ตาสีเหล็กคู่คมจะหรี่ลง เมื่อเห็นเสื้อนักศึกษารัดรูปสีขาวที่เธอสวมใส่มันปริออกมาจนเห็นเนินอกขาวผ่องที่บราเซียร์ห่อหุ้มไม่มิด มุมปากจึงยกยิ้มขึ้นมาอย่างร้ายกาจ “ยิ้มอะไรของนาย” เดหลีเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ สายตาระแวดระวังเพราะเธอไม่เคยไว้ใจผู้ชายร้ายกาจตรงหน้าอยู่แล้ว “ก็เธอยิ้มให้ฉันนี่ ก็แค่ยิ้มคืน” เขาเอ่ยเสียงเนิบนาบพลางยกมุมปากขึ้น เมื่อรวมกับใบหน้าคมเข้มดุดันนี่แล้วมันเสริมให้เขาเหมือนพวกตัวร้ายแบบลาสบอสในนิยายไม่มีผิด สายตาวิบวับที่อ่านไม่ออกทำให้เธอจ้องมองอย่างไม่ลดละ จนกระทั่งสายตาคู่นี้มาหยุดอยู่ตรงเนินอกจนเธอต้องก้มหน้ามองตามอย่างสงสัย “กรี๊ด ไอ้คนเฮงซวย!” เดหลีกรีดร้องเสียงดัง พลางรวบเสื้อนักศึกษาเข้าหากันแน่น ใบหน้าสวยแดงก่ำไม่รู้ว่าโกรธหรืออับอาย เมื่อได้ยินเสียงแค่นหัวเราะในลำคอของคนที่ยืนกอดอกอยู่ตรงหน้า “ถ้ายิ้มแบบนี้ทุกครั้งที่เจอกันฉันตายได้เลยนะเนี่ย” น้ำเสียงของมังกรทำให้เธอคิ้วกระตุกอย่างแรง ก่อนจะถลึงตาใส่อย่างกรุ่นโกรธ มือที่กำรวบเสื้อไว้แน่นสั่นน้อย ๆ เกิดมาไม่เคยเจอใครเยาะเย้ยได้น่ารำคาญแบบนี้มาก่อน เธอเม้มปากแน่นก่อนจะจัดการถอดรองเท้าส้นสูงและเขวี้ยงใส่เขาเต็มแรง “งั้นก็ตายไปเถอะ!” “ไม่กลัวตายจริงด้วย!” มังกรคว้าจับรองเท้าได้ทัน นัยน์ตาสีเหล็กกล้าทอประกายล้ำลึกก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเดหลี มุมปากของเขายกยิ้มเล็กน้อย มือก็กำรองเท้าไว้แน่น ท่าทางนิ่งเฉยไร้อารมณ์ดูอันตรายมากกว่าช่วงเวลาปกติจนเดหลีเผลอก้าวถอยหลัง แต่กลับชนเข้ากับโจชัวร์ที่ลุกขึ้นมาตอนไหนไม่รู้ แต่ท่าทางเธอจะหนีเสือปะจระเข้เข้าซะแล้ว “อ๊ะ!” “หึ เธอไม่รอดแน่!” โจชัวร์ไม่สนใจมังกร เมื่อลุกขึ้นได้ก็กระชากข้อศอกของเดหลีไว้ทันที ไม่ว่ายังไงก็จะปล่อยหญิงสาวคนนี้ไปไม่ได้เด็ดขาด ไม่อย่างนั้นหายนะมาเยือนพวกเขาแน่ “มึงน่ะสิไม่รอด” น้ำเสียงกดลึกดังขึ้นทำให้สายตาสองคู่หันมามองมังกรอย่างพร้อมเพรียง ก่อนนัยน์ตาของโจชัวร์จะเบิกกว้างขึ้นเมื่อเห็นประกายวาววับสะท้อนแสงวาบผ่าน เมื่อคิดจะหญิงสาวถอยหลังหลบก็ไม่ทันเสียแล้ว ทำได้เพียงปล่อยมือออกจากข้อศอกเล็ก “ไอ้เหี้ย! กูไปทำอะไรให้มึง!” “แค่แตะต้องยัยนี่ก็ถือว่าทำแล้ว” มังกรเอ่ยเสียงเย็น นัยน์ตาสีเหล็กเรียบนิ่ง ท่ามกลางสีหน้าตื่นตะลึงของเดหลี เขายกเท้าถีบอีกฝ่ายจนกระเด็นติดกำแพง และประเคนหมัดเข้าใส่ในจังหวะที่โจชัวร์ไม่ทันได้ตั้งตัว “เฮ้ย!” ชายหนุ่มที่เข้ามาในถิ่นของหวงหลงร้องลั่น พลางยกมือปัดป้องอาวุธของมังกรเป็นพัลวัน ปกติโจชัวร์เก่งเอาตัวรอดมากกว่าต่อสู้ และวันนี้คิดว่ามีลูกน้องประกบเลยไม่ได้เตรียมตัวอะไรมาก ใครจะรู้ว่าจะมาเจอคนที่ดูน่ากลัวอย่างมังกร “เพราะเธอเหรอ ถะ...ถ้างั้นกูจะปล่อยเธอไป” โจชัวร์เอ่ยเสียงเครียดพลางเอียงตัวหลบรองเท้าหนังของอีกฝ่าย “มึงไม่มีสิทธิ์พูดคำนี้ด้วยซ้ำ เพราะคนตัดสินคือกู” มังกรประชิดตัวโจชัวร์ ก่อนจะใช้ปลายมีดสั้นแสนคมกริบจ่อลูกกระเดือกของอีกฝ่ายจนนิ่งค้างไม่กล้าแม้แต่จะหายใจเสียงดัง เดหลีมองเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างก็รู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง เธอไม่เคยเจอสถานการณ์นี้มาก่อนจึงหวาดหวั่นและตกใจ นัยน์ตาแสนเย้ายวนสั่นระริกเมื่อหันมามองเสี้ยวหน้าด้านข้างของมังกร ที่กำลังจับจ้องมองโจชัวร์ราวกับเสือมองเหยื่อ “เธอ...ช่วยบอกมันหน่อยสิ” เพราะกลัวตัวเองจะไม่รอดโจชัวร์จึงขยับปากเอ่ยเสียงแผ่ว ยิ่งหางตาเหลือบไปเห็นบรรดาลูกน้องล้มลงกับพื้นด้วยกระสุนคนละนัด เขายิ่งหวาดกลัวคนตรงหน้า “ไม่มีทาง!” เมื่อกี้หมอนี่มันพยายามจับตัวเธอด้วยซ้ำ เรื่องอะไรจะช่วย เดหลีถลึงตาใส่โจชัวร์เมื่ออีกฝ่ายจ้องกลับมาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ “ยัยบ้านี่อึก!” ยังไม่ทันจบประโยคปลายมีดเล่มคมก็ถูกกดลงมาจนได้กลิ่นคาวเลือด ความอันตรายคืบคลานเข้ามาใกล้จนถึงใต้คางบริเวณหลอดลม โจชัวร์ไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้ามังกร แค่ได้กลิ่นอายแสนดุดันตรงหน้ายิ่งทำให้คนหูอื้อตาลาย และอยากตายเสียให้ได้ “อึก ขะขอร้อง” ใช่ แค่รอดจากตรงนี้ไปก็พอ โจชัวร์คิดในใจเพราะกลัวว่ามังกรจะฆ่าตัวเองจริง ๆ “กลัวเป็นด้วย” มังกรกระตุกมุมปากพลางพลิกมีดสลับไปมาราวกับดูของเล่น แต่ทุกครั้งคมมีดกลับเฉือนเข้าที่ผิวเนื้อของโจชัวร์ แค่เพียงขยับมันก็พร้อมจะกลืนกินเลือดได้ทุกเมื่อ “อือ” “ถ้ากลัวก็จำใส่กะโหลกไว้ว่าอย่ามายุ่งกับ…ดอกไม้คนอื่น” นัยน์ตาสีเหล็กกล้าจ้องตาโจชัวร์เขม็ง ทำให้เจ้าตัวรีบพยักหน้ารับเบา ๆ มังกรจึงยกมุมปากก่อนจะผละตัวออกมา โจชัวร์ได้ทีก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก นัยน์ตาสีดำสนิททอประกายดีใจสุดซึ้ง โดยมีสายตาของเดหลีมองมาเป็นระยะ โจชัวร์แม้จะติดใจกับเรื่องของเดหลีแต่ตอนนี้ไม่กล้าทำอะไรจึงได้แต่ขยับตัวเตรียมจะออกจากตรงนี้ แต่เพียงก้าวขาเดินมาข้างหน้า มังกรก็หันหลังกลับมาและแทงมีดสั้นลงบนหน้าท้องของโจชัวร์ทันที “อึก มึง…นะไหนว่า…จะปล่อย” “ปล่อย แต่นี่คือข้อตกลง…กูไม่เคยปล่อยให้คนรอด ดังนั้นทุกอย่างมีราคาที่ต้องจ่าย”ชายหนุ่มเหยียดยิ้มอย่างร้ายกาจ นัยน์ตาสีเหล็กกล้าจ้องหน้าโจชัวร์เขม็ง ก่อนจะเลื่อนสายตามองมือหนาของตัวเองที่ยังจับด้ามมีดสั้นแทงลงไปในหน้าท้องโจชัวร์อยู่ และค่อย ๆ หมุนข้อมือเบา ๆ ทำให้ความเจ็บปวดรวดร้าวแผ่ซ่านไปทั้งร่าง ชายรูปร่างกำยำอย่างโจชัวร์กัดฟันแน่นพลางยันกำแพงเพื่อพยุงตัวเองไว้ไม่ให้ล้ม “มึงเข้าใจที่กูพูดใช่ไหม?” มังกรถามอย่างไม่รู้สึกรู้สา “อืม กะกูตกลง” ในเมื่อไม่มีทางเลือกอื่นโจชัวร์จึงทำได้แค่ยอมรับ “ถ้านายมายุ่งกับฉันนายได้ตายแบบคูณสองแน่” เดหลีที่หลบอยู่อีกด้านเอ่ยสมทบอีกครั้ง เธอรู้สึกไม่ดีกับสายตาโจชัวร์มากจึงแสดงออกอย่างเย็นชากลบความรู้สึกที่แท้จริง “หึ แปลกดีนะ…มึง เธอ ติณณ์” อยู่ดี ๆ คนที่ทำหน้าซังกะตายอย่างโจชัวร์ก็เค้นเสียงเอ่ยออกมาพลางมองมังกรอย่างสมเพช “หุบปากของนาย นั่นไม่ใช่อย่างที่คิดย่ะ!” เดหลีเอ่ยทันควันเพื่อปฏิเสธสิ่งที่โจชัวร์คิดเพราะสำหรับเธอแล้วก็แค่แอบอ้างบารมีเสือเท่านั้นมันไม่มีอะไรแต่แรก ยิ่งกับเฮียติณณ์แล้วเธอไม่เคยคิดเกินเลยกับอีกฝ่าย แม้จะได้ยินคุณย่าบอกตลอดว่าเขาคือว่าที่คู่หมั้น แตกต่างกับใครอีกคนที่เผลอชะงักไปทันทีเมื่อได้ยินคำพูดของโจชัวร์ แม้จะเพียงน้อยนิดแต่ก็ไม่รอดพ้นสายตาไปได้โจชัวร์จึงหัวเราะ ‘ฮึ’ และจ้องมังกรอีกครั้ง “หัวเราะบ้าอะไรของนายไอ้โรคจิต” “ร้อนตัวสินะ…อึก” โจชัวร์พยายามเค้นเสียง “ว่าแต่ใครชู้อ๊ากกก!” มือหนาของมังกรออกแรงกดมีดจนโจชัวร์ร้องลั่น เพราะรู้สึกได้ว่าอวัยวะภายในของตัวเองกำลังฉีกขาด เลือดไหลทะลักออกมาตามปากแผล โจชัวร์จึงมองมังกรด้วยใบหน้าซีดแล้วซีดอีก แต่เจ้าของมีดกลับทำเพียงสีหน้าเรียบนิ่งและดึงมีดกลับ จนโจชัวร์ไม่ทันตั้งตัวแข้งขาอ่อนแรงล้มลงกับพื้น ตุ้บ!