พิมพ์แพรดาวกลับมาถึงบ้านด้วยความหงุดหงิดเต็มเปี่ยมในใจ เธอถอนหายใจยาวๆ นั่งลงบนเก้าอี้อย่างหมดแรง ใจหนึ่งอยากจะจัดการเรื่องถอนหมั้นให้จบๆ ไป แต่กลับพบว่า ปรินวัชร์ยังไม่ติดต่อมาแม้แต่น้อย
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นทำให้เธอสติกลับมาอยู่กับตัว กวินโทรเข้ามา
“แพรเป็นอะไรหรือเปล่า พี่โทรหาตั้งหลายวัน” เสียงของกวินแฝงความห่วงใยอย่างเห็นได้ชัด
“แพรมีเรื่องนิดหน่อยค่ะพี่กวินมีอะไรหรือเปล่าคะ”
“พรุ่งนี้พี่อยากชวนแพรออกไปทานข้าวนะ ถ้าแพรไม่ว่างเอาไว้วันหลังก็ได้นะ”
“แพรว่างค่ะพี่กวินส่งชื่อร้านมาเลยค่ะ” เธอเบื่อที่จะอยู่แต่ในบ้านแล้วเหมือน อายุเท่าเธอคนอื่นก็ทำงานกันไปหมดแล้ว
เสียงหัวเราะของอาเธอร์ดังลั่น แข่งกับเสียงเพลงที่คึกคักในผับ ทำให้บรรยากาศเต็มไปด้วยความสนุกสนานและความวุ่นวาย
ปรินวัชร์ทำหน้าบึ้งตึง ดวงตาคมจับจ้องไปที่เพื่อน เหมือนพยายามกลั้นความหงุดหงิดไม่ให้ปะทุออกมา
“ห๊ะ! คุณแพรขอถอนหม
