เช้านั้นแสงแดดอ่อนส่องลอดผ้าม่านเข้ามาในโถงบ้าน พริชเดินลงบันไดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เขากำลังจะออกไปทำงาน แต่ทันทีที่หันมาก็ต้องชะงัก เมื่อเห็นชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตยับเล็กน้อย เดินออกมาจากห้องลูกสาวของตัวเองพอดี
“สวัสดีตอนเช้าครับคุณพ่อ” ปรินวัชร์เอ่ยพร้อมรอยยิ้มสุภาพ แต่สายตานั้นกลับเจือความเจ้าเล่ห์อยู่ในที
“คุณเข้ามาได้ยังไง” น้ำเสียงนิ่งแต่แฝงด้วยความไม่พอใจ
“เมื่อคืนผมนอนนี่ครับ” เขายกมือเกาท้ายทอยนิดๆ ก่อนตอบอย่างไม่รู้สึกรู้สา
คำตอบนั้นทำให้คนเป็นพ่อถึงกับพูดไม่ออก สีหน้าแข็งค้างไปชั่วขณะ ก่อนจะหันมองประตูห้องของแพรที่ยังปิดสนิท
“คุณหมายความว่ายังไง” พริชเอ่ยช้าๆ พยายามควบคุมอารมณ์
“ก็อย่างที่คุณพ่อได้ยินนั่นแหละครับ ผมแค่มาหาแพร แล้วเผอิญดึกไปหน่อยเลยนอนค้าง” เขายกยิ้มอย่างพอใจ
“บ้านของฉันไม่ใช่ที่สาธารณะจะเดินเข้าออกได้อย่างสบายใจ” น้ำเสียงของพ่อเริ่มเข้มขึ้น
“ผมรับรองครับว่
