“ปล่อย! นาว…บอกให้ปล่อยไง!”
ตุลย์ขืนตัวไว้ทันทีที่นาวลากเขามาจนถึงโซนระเบียงลับตาคนของคลับ แสงไฟสลัวจากตึกสูงเสียดฟ้าในเมืองหลวงสะท้อนเข้ากับใบหน้าคมเข้มที่บัดนี้เต็มไปด้วยความสับสนและเกี้ยวกราด นาวปล่อยมือออกตามคำขอ แต่เธอกลับกอดอกแล้วยืนประจันหน้ากับเขาอย่างไม่เกรงกลัว
“แกจะบ้าไปถึงไหนตุลย์! ต่อยไอ้เพลิงจนมือแตกแล้วได้อะไรขึ้นมา ในเมื่อน้องก็ประกาศชัดขนาดนั้นว่า...เต็มใจ!”
“คิดเหรอว่าคนอย่างไอ้เพลิงจะรักยัยผิงจริง คนอย่างมันเจ้าชู้จะตาย!”
“แล้วช่วงหลังๆ มานี่ แกเห็นไอ้เพลิงมันควง หรือไปกับผู้หญิงคนไหนบ้างหรือเปล่าล่ะ” นาวพยายามพูดด้วยเหตุผลเพื่อดึงสติตุลย์ที่กำลังเดือดพล่านให้กลับมาอยู่กับร่องกับรอย
“ก็ไม่! ช่วงนี่ มันแทบจะไม่ออกมาเที่ยวเลย”
ตุลย์ตอบออกไปเสียงแผ่วลงอย่างเห็นได้ชัด แววตาที่เคยลุกโชนด้วยโทสะเริ่มมีความสับสนเข้ามาแทนที่ เขาพยายามนึกย้อนไปถึงพฤติกรรมของเพื่อนรักในช่ว
