ทางรอด ทางเลือก

ความหนักอึ้งบริเวณท้ายทอยปลุกให้ทิชาค่อย ๆ ลืมตาตื่น เธอสัมผัสได้ถึงกลิ่นอับที่ไม่คุ้นเคย เมื่อลืมตาขึ้นก็เห็นพื้นที่โล่งจนดูน่ากลัว สถานที่แห่งนี้เธอไม่เคยเห็นมาก่อน เธอเริ่มประมวลผลช้า ๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ทันทีที่กำลังจะขยับตัว เธอก็สัมผัสได้ว่ามือของตัวเองถูกมัดไพล่หลัง แม้แต่เท้าก็มัดติดกับเก้าอี้ไม้ด้วย “เรื่องบ้าอะไรเนี่ย!” เธอเริ่มใจสั่นรัวด้วยความกลัว ทั้งมือทั้งเท้าพยายามดิ้นให้หลุด แต่มันกลับไม่เป็นผลเลย เพราะเชือกนี้มัดแน่นมาก แน่นเสียจนเธอเจ็บไปหมด เธอยังงงไม่หายว่าเกิดอะไรขึ้น แต่พอนึกย้อนไปถึงผู้ชายห้าคนที่บุกเข้ามาในห้องและบอกว่าบาสติดหนี้นายของมันถึงห้าล้าน เธอก็รู้ได้ถึงสาเหตุของการมาโผล่ที่นี่ทันที ตากลมโตเริ่มสำรวจไปรอบข้างเพื่อหาของมีคมมาตัดเชือก แต่ยังไม่ทันได้เจอสิ่งที่ต้องการ ผู้ชายห้าคนนั้นก็เดินเข้ามาหาเธอ พร้อมกับชายร่างกำยำตัวสูงใหญ่ ในมือถือบุหรี่ บนตัวเต็มไปด้วยรอยสักดูน่าเกรงขามอย่างบอกไม่ถูก ทิชานิ่งชะงัก จ้องมองชายคนนั้นเดินมานั่งที่โซฟาสีแดง โดยมีชายทั้งห้าคนยืนประกบมองมาที่เธอราวกับเป็นสินค้าที่น่าสนใจ “ปล่อยฉันไปเถอะนะ ฉันบอกแล้วไงว่าไม่ได้เกี่ยวอะไรด้วยเลยกับหนี้ของไอ้บาส จะบังคับให้ฉันหาเงินมาคืนฉันก็ทำไม่ได้หรอก” ทิชารีบบอกความจริง แน่นอนว่าผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงโซฟาต้องเป็นนายใหญ่ของพวกมัน ถึงแม้เขาจะดูน่ากลัว แต่ขอร้องวิงวอนสักหน่อยก็อาจจะเห็นใจก็ได้ “พวกแกจับผู้หญิงคนนี้มาทำไม... ไร้ประโยชน์” “...” คำแรกฟังดูดี แต่คำสองนี่แอบเจ็บจี๊ดขึ้นมาหน่อย แต่มันก็คงดีนั่นแหละที่เขามองว่าเธอไร้ประโยชน์ จะได้รีบปล่อยตัวไป “พวกมึงนี่มันไม่ได้เรื่องจริง ๆ ไปตามตัวไอ้เหี้ยบาสมาให้กู” บุหรี่ลอยโขมงไปทั่วห้องจนทิชาสำลัก ก่อนที่ใบหน้าของเธอจะถูกชายชุดดำบังคับให้เชิดหน้าขึ้น “แต่หน้ามันสวยนะนาย ดูสิ ขนาดหน้ามันแทบไม่มีเครื่องสำอางยังสวยขนาดนี้ เราจับมันแต่งองค์ทรงเครื่องหน่อย เผลอ ๆ ทำเงินได้มากกว่าห้าล้านอีก” “เหรอ...” เขาเอ่ยเพียงสั้น ๆ พลันลุกขึ้นจากโซฟาพร้อมกับทิ้งบุหรี่ในมือลงพื้น ก่อนจะเดินเข้ามาสำรวจใบหน้าของทิชาใกล้ ๆ อย่างชั่งใจ “ปล่อยฉันไปเถอะนะคะ ฉันสัญญาว่าจะล่าตัวไอ้บาสมารับผิดชอบเงินห้าล้านที่มันยืมไป ฉันไม่รู้หรอกว่ามันไปติดพนันตั้งแต่ตอนไหน แต่ฉันจะทำทุกวิถีทางให้มันหาเงินมาคืน” เธอแทบจะก้มกราบอยู่แล้ว เพียงแค่มือถูกมัดเอาไว้เท่านั้นเอง “ก็จริง... อีนี่มันสวย” “...” ชายตรงหน้าจ้องมองทิชาอย่างให้ความสนใจ โดยไม่สนคำพูดที่เธอพยายามจะต่อรอง “ไหนพวกมึงลองเสนอมาดูซิ ว่าอีนังเด็กนี่จะสร้างเงินให้กูยังไงได้บ้าง” เขาหันไปถามความคิดเห็นลูกน้อง “ส่งออกจีนเลยนาย” “...” ใจของทิชาแทบหยุดเต้นเลยเดี๋ยวนี้ เธอเข้าใจความหมายว่าพวกเขากำลังหมายถึงอะไร “ส่งจีนก็คงไม่ถึงห้าล้าน” เขามองดูทิชาอย่างพิจารณา เธอไม่ได้ไปด้วยความเต็มใจ แน่นอนว่าลูกค้าคงไม่ประทับใจเท่าไหร่นัก “ขายอวัยวะเลยไหมนาย ถึงแน่นอน” “ยะ อย่านะ” คนตัวเล็กส่ายหน้ารัวเริ่มน้ำตาคลอ ไม่รู้ว่าซวยอะไรขนาดนี้ที่ยอมตกลงเป็นแฟนกับบาสที่หาข้อดีแทบไม่เจอ “สวยแบบนี้ ขายอวัยวะไปคงเสียดายแย่” เขาดันลิ้นใส่กระพุ้งแก้ม ก่อนจะจับปลายผมของทิชาเล่นอย่างครุ่นคิด ทันใดนั้นรอยยิ้มชั่วร้ายก็ผุดขึ้นมาบนใบหน้า “เอางี้ไหมคนสวย ฉันจะเสนอทางออกดี ๆ ให้กับเธอ” เขาตบแก้มนุ่มของเธอเบา ๆ พลันยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนทิชาหดคอหนี ทั้งกลัว ทั้งเหม็นกลิ่นบุหรี่ “คืนนี้ไปทำงานให้ฉัน” “ยะ ยังไง” ทิชาถามด้วยน้ำเสียงไม่ไว้วางใจ คนพวกนี้ไม่ใช่คนดี งานที่ทำก็ต้องไม่ดีเช่นกัน เธอเริ่มคิดไปต่าง ๆ นานา เกรงว่าจะยิ่งถลำลึกไปใหญ่ “ฉันจะส่งเธอไปให้ผู้ชายคนหนึ่ง เขาอยากได้อะไรก็ให้เขาไป แต่มีรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เธอต้องทำ ที่สำคัญอย่าให้มันจับได้เด็ดขาด เพราะถ้าเธอพลาด... เธอตาย” ทิชาแอบกลืนน้ำลายเหนียว ๆ ลงคอ เธอไม่ได้อ่อนประสบการณ์ถึงขนาดที่จะไม่รู้ว่าตัวเองกำลังจะเอาร่างกายไปขัดดอก “เลือกเอานะ ถ้าไม่ไปหาผู้ชายคนนี้ เธอก็ต้องไปจีน ทำงานจนหมดสภาพ เขาก็จะนำไปขายอะไหล่มนุษย์ต่อ หรือถ้าเลือกอย่างที่ฉันเสนอ เธอก็อาจจะจบหนี้ห้าล้านในคืนเดียว” ข้างในโกดังไม่ได้ร้อนมากขนาดนั้น แต่เหงื่อของทิชาก็ไหลออกมาจนท่วมหน้าผากไปหมด “แค่คืนเดียว แล้วจบใช่ไหม” เธอเงยหน้าถาม แววตาเต็มไปด้วยความขลาดกลัวจับหัวใจ เธอไม่อยากเลือกข้อนี้เลย แต่ถ้ามันเป็นทางที่ดีที่สุดในตอนนี้ เธอก็ต้องกลั้นใจเลือก “ใช่ ” เขาส่งยิ้มให้เธอบาง ๆ ก่อนจะจับไหล่เธอแล้วใช้จิตวิทยาชั้นสูง “ถ้าฉันเป็นเธอ ฉันเลือกข้อนี้แน่ มันก็แค่งานง่าย ๆ สบาย ๆ แค่ไหวพริบดีและฉลาดเธอก็จะรอดออกมา แต่ถ้าเธอโง่ให้มันจับได้ หน้าตาสวย ๆ กับลมหายใจที่แผ่วเบาของเธอนั้นคงไม่มีอยู่บนโลกใบนี้อีก” ไม่เพียงแค่พูด แต่เขายังทำท่ากรีดคอเชือดตัวเองให้ทิชาดูด้วยรอยยิ้มที่เยียบเย็นชวนให้ขนลุก “แล้วฉันต้องทำไงบ้าง” ทิชาข่มตาพลางพ่นลมหายใจอย่างหนักอก ก่อนจะตัดสินใจเลือกทางที่ฟังดูง่ายที่สุด อย่างน้อยมันคงดีกว่าการต้องไปขัดดอกให้ผู้ชายหลายคน เขาไม่ได้ตอบในทันที แต่ยื่นมือรอรับบางสิ่งจากลูกน้อง มันคือบางอย่างที่ไม่คุ้นตา ลักษณะเล็ก ๆ กลม ๆ เธอเดาว่าคงเป็นเครื่องมืออะไรสักอย่าง แถมยังมีอีกชิ้นที่เป็นจอเล็ก ๆ เหมือนกล้อง แต่มันเล็กมากจริง ๆ “อะไร?” เธอขมวดคิ้วถาม “ไม่เคยเห็นเหรอ นี่เขาเรียกว่ากล้องดักฟัง ได้ทั้งคำพูดและภาพถ่าย งานง่าย ๆ สำหรับเธอคือเอากล้องตัวนี้ไปติดในรถหนึ่งตัวและในห้องของไอ้ฟาโรห์อีกหนึ่งตัว ซึ่งกล้องตัวนี้สำคัญมาก ๆ เอาไว้ในรถตรงไหนก็ได้ไม่จำเป็นต้องถ่ายภาพ แต่อีกตัวต้องการภาพหลักฐานในห้อง ทำได้ไหม” เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่าเธอกำลังถูกผู้ชายตรงหน้าพาเข้าสู่ถ้ำเสือ “นายครับ แต่ถ้ามันจับได้...” “ถ้าจับได้ให้ตอบว่าเป็นคนของไอ้คินส่งมา” เขาตั้งใจว่าถ้าพลาด ก็คงจะได้ยิงนกไปอีกตัว ยังไงก็มีแต่ได้กับได้อยู่แล้ว “พายัยเด็กนี่ไปแต่งตัวซะ ไอฟาโรห์มันคงอยู่ที่คลับแล้ว” “ครับนาย”