“อื้อออ คุณขุน นอนดีๆ สิคะ” มะนาวดิ้นขลุกขลักอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ เธอกำลังนอนดูซีรีส์เรื่องที่ดูค้างไว้เมื่อสัปดาห์ก่อนแล้วเผลอหลับไป ความรู้สึกอึดอัดจากร่างใหญ่ที่เดินเข้าห้องมาแล้วล้มทับเธออย่างเต็มแรง
“เหนื่อย ขอกอดหน่อย” เสียงทุ้มอู้อี้อยู่ข้างหูของเธอ ในขณะที่วงแขนแข็งแรงออกแรงกอดรัดร่างบอบบางของเธอไว้แน่นยิ่งขึ้น ใบหน้าหล่อคมซุกซบอยู่บริเวณซอกคอขาวสูดดมกลิ่นหอมที่คุ้นเคย
“เป็นอะไรคะ วันนี้” เสียงหวานถามด้วยความห่วงใย มือเรียวสวยลูบแผ่นหลังกว้างอย่างปลอบโยน
“เหนื่อย ขออยู่แบบนี้แปปนึง จุ้บ” ขุนเขาจูบหนักๆ ลงบนริมฝีปากนุ่มนิ่ม แล้วกลับมาซุกใบหน้าหล่อลงที่ซอกคอหอมๆ ของเธอ กลิ่นหอมอ่อนๆ เฉพาะตัวช่วยชาร์ตพลังให้เขาได้เป็นอย่างดี
มะนาวนอนนิ่งให้ร่างใหญ่กอดอยู่อย่างนั้น โดยมือเธอยังคงลูบแผ่นหลังของเขาไปเรื่อยๆ จนเวลาล่วงเลยและลมหายใจสม่ำเสมอของสองร่างที่หลับไหลไปพร้อมๆ กันเช่นทุกวัน
“เป็น
