เสียงเคาะประตูที่เพิ่มระดับความแรงขึ้นเรื่อยๆ ไม่ได้ทำให้คนที่กำลังสาละวนอยู่กับการเก็บเสื้อผ้าลงกระเป๋าชะงักมือได้เลย หยาดน้ำตาไหลลงมาอาบแก้ม ความเจ็บปวดบาดลึกลงไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ ภาพบาดตาของเขากับญาดามินทร์ทำให้หล่อนมองเห็นสถานะของตัวเองได้เป็นอย่างดี เขาไม่รัก ไม่ได้ต้องการ แต่ที่รับมาอยู่ด้วยก็เพราะรับปากกับบิดาของหล่อนเอาไว้เท่านั้น
“หยง... ตันหยง พี่บอกให้เปิดประตูไง เปิดสิ หรืออยากให้พี่พังเข้าไป”
นัยน์ตากลมโตที่ฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำตาตวัดไปมองบานประตูไม้หน้าห้องที่ตอนนี้สั่นสะเทือนเพราะแรงกำปั้นของหัสบรรณอย่างแสนน้อยใจ
“ไปให้พ้น! อย่ามายุ่งกับฉัน”
“อย่ามาทำตัวเป็นเด็กเอาแต่ใจแบบนี้สิ ตันหยง เปิดประตูออกมาแล้วก็คุยกัน”
“ไปให้พ้น! ฉันไม่มีอะไรจะพูดกับคนใจร้ายอย่างนายอีก”
“แต่พี่มีเรื่องที่จะต้องคุยกับหยง เปิดประตูให้พี่เดี๋ยวนี้นะ”
คำสั่งของจอมเผด็จการทำให้ตันหยงยิ่งปวดใจ เขาก็ดี
