เจอรัลด์เหมือนถูกสาป ก้อนเนื้อในอกอุ่นซ่านอิ่มเอม มือใหญ่ยกขึ้นกุมมือบางที่แตะแนวสันกรามแกร่งเอาไว้ อยากจะดึงหล่อนเข้ามากอด จูบ ให้คลายคิดถึง แต่แส้แห่งความเป็นจริงฟาดใส่หน้าของเขาลงมาเสียก่อน
“อย่ามาปั่นป่วนฉันเล่นอีก ญาดามินทร์”
เขากระชากมือของหล่อนออกจากใบหน้า จากนั้นก็ถอยหลังออกห่าง นัยน์ตาคมกริบยามนี้เต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด
“กลับไปหาคนของเธอซะ คนที่เธอรักและอยากแต่งงานด้วยน่ะ”
ญาดามินทร์น้ำตาไหล พยายามจะอธิบาย
“ญาดา... ต้องการจะอธิบายค่ะ”
“หุบปาก ฉันไม่อยากฟังเธอพล่ามอะไรอีกแล้ว หลีกทาง ฉันจะกลับ”
หญิงสาวไม่หลีก เขาจึงผลักหล่อนจนพ้นทาง และก้าวยาวๆ ตรงไปที่รถสปอร์ตสีดำที่ไม่ต่างอะไรไปจากสีของหัวใจเขาในยามนี้
“อย่าเพิ่งไปค่ะคุณเจอรัลด์ ฟังญาดาก่อน”
เสียงหวานดังไล่หลัง พร้อมๆ กับร่างอรชรที่วิ่งตามมา แต่คนตัวโตก็ใจแข็งเหลือเกิน เขาก้าวขึ้นรถและขับออกไปทันที
“ทำไมไม่ฟังญาดาบ้าง
