หญิงสาวตื่นขึ้นมาในเช้าอีกวันพร้อมกับลูกสาวตัวน้อยในอ้อมแขน ตลอดทั้งคืนสองแม่ลูกนอนกอดกันจนตัวกลม
กู้เหม่ยอิงปรายตามองไปยังอีกด้านของที่นอนก็พบเพียงความว่างเปล่า ไม่น่าเชื่อว่าเธอจะตื่นสายกว่าสามีอีกแล้ว หากอยู่ร่วมบ้านกับแม่สามีไม่แน่ว่าเธออาจจะโดนสาปแช่งเช้าเย็นก็เป็นได้
เสิ่นเลี่ยงลี่ราวกับรู้ความคิดของแม่เลี้ยง เด็กหญิงมองไปยังตำแหน่งที่นอนของคุณพ่อเช่นเดียวกัน ก่อนจะเงยหน้ากล่าวกับแม่ด้วยน้ำเสียงงัวเงียเล็กน้อย “แม่ขา คุณพ่อน่าจะไปทำงานแล้ว”
สีหน้าเศร้าสร้อยของเจ้าก้อนแป้งทำให้หญิงสาวพาลรู้สึกสงสารได้ไม่ยาก
มือเรียวของคุณแม่ยังสาวลูบลงบนแก้มนิ่มป่องของลูกสาว นับวันเธอยิ่งรู้สึกผูกพันธ์กับเจ้าก้อนแป้งมากขึ้นทุกวัน
“ครั้งนี้คุณพ่อไปไม่นาน อีก 14 วันก็กลับมาแล้ว ลี่ลี่ไปล้างหน้าล้างตานะ เดี๋ยวเราไปทานข้าวเช้ากัน”เขาบอกเธอก่อนแล้วว่าจะไปกี่วัน เธอจึงไม่ลืมที่จะนำเรื่องนี้มาปลอบใจลูก
