เสียงประตูไม้บานใหญ่ปิดลงดัง เรือนหอทั้งหลังกลับมาเงียบงันเหมือนเดิม แต่ความเงียบครั้งนี้ไม่ใช่ความสงบ มันคือ ความหนาวเย็น ที่แผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่างของเขมจิรา
เธอยังนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเดิม ดวงตาเหม่อมองซองสีน้ำตาลบนโต๊ะตรงหน้า คำพูดสุดท้ายของภัทรายังดังก้องอยู่ในหัว “ฉันให้เวลาเธออีกสองอาทิตย์ หลังคลอด ฉันจะมาเอาคำตอบ”
สองอาทิตย์ ฟังดูนาน แต่ในหัวใจที่สั่นไหวของเธอ มันกลับเหมือน “เส้นตาย” ที่ใกล้เข้ามาทุกวินาที
ตั้งแต่วันที่เธอตัดสินใจกลับมาใช้ชีวิตในตระกูลนี้ ทุกอย่างดูเหมือนจะค่อย ๆ ดีขึ้น แต่เพียงประโยคไม่กี่ประโยคจากแม่สามี ก็เหมือนทำให้โลกทั้งใบพังทลายลงตรงหน้าอีกครั้ง
ความเครียดเริ่มก่อตัว เธอรู้สึกแน่นหน้าอก หายใจไม่ทั่วท้อง “ไม่ ไม่ได้ เราต้องใจเย็น อย่าให้ลูกได้รับผลจากเรื่องนี้”
เขมจิราพยายามลุกขึ้นจากเก้าอี้ แต่จู่ ๆ ความเจ็บเสียดแปลบก็แล่นขึ้นจากช่วงท้องล่าง “อ๊ะ…” เธอ
