ช่วงเย็นของวันเดียวกัน แสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์ทอดตัวเฉียงผ่านม่านกระจกของห้องพักฟื้นในโรงพยาบาล แสงทองอ่อนสะท้อนบนเปลเด็กที่วางข้างเตียง เสียงหัวเราะของ ไลลา ดังขึ้นเบา ๆ ขณะเธอก้มมองหน้าเด็กทารกที่เพิ่งลืมตาดูโลกไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมง
“เหมือนคุณปราบไม่มีผิดเลย” ไลลาพูดกลั้วหัวเราะ ดวงตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน
“แก้มเหมือนเขมมากกว่า” คุณโปรดตอบพลางยื่นดอกลิลลี่ช่อใหญ่ให้เขมจิรา “พักเยอะ ๆ นะ ขอให้แข็งแรงในเร็ววัน”
ข้าง ๆ กัน คุณเปรม กับ คุณปลื้ม ยืนคุยกับพยาบาลเรื่องตารางเยี่ยม และ ของขวัญ ก็เดินเข้ามาสมทบพร้อมตะกร้าของขวัญสำหรับทารกแรกเกิด บรรยากาศอบอุ่นและอ่อนโยนจนแทบไม่น่าเชื่อว่าวันที่ผ่านมา ทุกอย่างเคยวุ่นวายขนาดไหน
เขมจิรายิ้มอ่อน ๆ มือแตะปลายผมของลูกเบา ๆ “ขอบคุณทุกคนนะ ที่มาเยี่ยม”
คุณปราบที่ยืนอยู่มุมห้อง มองภาพนั้นเงียบ ๆ เขารู้สึกถึงความสงบที่ไม่เกิดขึ้นมานาน แต่ในขณะเดียวกัน
