ครบหนึ่งเดือนเต็มที่เขมจิราหายไปจากรัศมีสายตา โลกของคุณปราบถูกหดให้เล็กลงเหลือแค่สามจุด ออฟฟิศ ห้องครัว และเปลเด็กข้างเตียงนอน เขาไม่รู้ว่าชีวิตที่ตื่นเช้าไปประชุม ยกโทรศัพท์คุยดีลนับสิบ สวมสูทไม่ให้มีคราบยับมันหายไปตอนไหน รู้ตัวอีกที สูทสีเข้มก็มีรอยนมผงกระเด็นเป็นจุด ๆ และบนบ่าซ้ายก็มีกลิ่นแป้งเด็กติดอยู่เสมอ
ห้องนอนยังเหมือนเดิมทุกอย่าง หมอนใบโปรดของเธอพองนุ่ม วางตะแคงเอียงเล็กน้อยอย่างที่เจ้าของชอบ ผ้าพันคอสีอ่อนแขวนอยู่ปลายเตียง กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ฝังในผ้าไม่ยอมหาย เขาไม่แตะ ไม่จัด ไม่ย้าย เหมือนตั้งศาลเล็ก ๆ ให้ความคิดถึง โต๊ะเครื่องแป้งมีฝาครีมเปิดค้าง ขวดน้ำหอมครึ่งขวดที่เธอชอบฉีดตอนเช้า เงาเธอยังอยู่ทุกมุม ยกเว้นตัวเธอ
ตีสองครึ่ง เสียงร้องแผ่วจากเปลดังขึ้น เขาสะดุ้งตื่นโดยไม่ต้องตั้งนาฬิกา ช้อนอุ้มตัวเล็กขึ้นพาดบ่า มือหนึ่งลูบแผ่นหลังเบา ๆ อีกมือประคองขวดนมที่อุ่นได้อุณหภูมิพอดี จ
