ห้องทำงานของคุณหญิงวรรณาเงียบกริบ ประตูบานใหญ่ลงกลอนปิดแน่นหนา กลิ่นไม้สักเก่าและกระดาษหนังสือเก่าแก่คลุ้งอยู่ในอากาศ เงาโคมไฟตั้งโต๊ะทอดลงบนพรมสีเข้ม ให้ความรู้สึกอึดอัดยิ่งนัก
เขมจิราก้าวเข้ามาช้า ๆ ก่อนจะหยุดยืนอยู่กลางห้อง ขณะที่คุณหญิงวรรณานั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้สักแกะสลัก รอยยิ้มบาง ๆ บนใบหน้านั้นทั้งอบอุ่นและเย็นเยียบในเวลาเดียวกัน
“ยินดีกับเธอด้วยนะ เขมจิรา” เสียงทุ้มนุ่มเอื้อนเอ่ยช้า ๆ แต่หนักแน่น “ในที่สุดเธอก็ทำตามข้อตกลงของเราได้สำเร็จ แต่เธออย่าลืมว่าสิ่งสำคัญที่สุดของสัญญานี้ คือการที่เธอได้เข้ามาอยู่ในตระกูลนี้ให้รอด ในฐานะภรรยาของคุณปราบ” เขมจิราหลุบตาลงต่ำ มือกำชายกระโปรงแน่น
คุณหญิงวรรณาโน้มตัวเล็กน้อย เสียงเรียบเฉียบดังขึ้นอีกครั้ง “กฎของตระกูลนี้ชัดเจน เข้าแล้วออกไม่ได้ ต่อให้ตาย ร่างก็ยังต้องถูกฝังอยู่บนที่ดินนี้ อย่าคิดหลบ อย่าคิดหนี เพราะจุดจบจะไม่สวยนักหรอก”
เข
