แสงบ่ายคล้อยลอดผ่านผ้าม่านสีอ่อนในห้องทำงานของบ้านพักริมเนินเขา กลิ่นชาอุ่นหอมกรุ่นลอยตลบอยู่รอบห้อง โต๊ะทำงานไม้เนื้อดีของคุณแม่เล็กวางกระดาษและเอกสารเป็นระเบียบ ราวกับเจ้าของยังคงใส่ใจทุกรายละเอียดแม้เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศได้ไม่นาน
เสียงคุณปราบเอื้อนเอ่ยเรียบ ๆ แต่ชัดถ้อยชัดคำ “คุณปลื้มบอกว่าอีกครึ่งชั่วโมงจะมาถึงครับ” เขาก้าวเข้ามานั่งที่เก้าอี้ตรงข้ามตามความเคยชิน ดวงตาคมกริบจ้องมารดาอย่างประเมิน
ภัทรายิ้มบาง แต่แฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยว “ถ้าน้องติดงานก็บอกให้น้องแวะเข้ามาวันหลังก็ได้ วันนี้แม่อยากคุยกับลูกมากกว่า” น้ำเสียงที่เหมือนอ่อนโยนแต่จริงจัง ทำให้บรรยากาศในห้องแน่นขึงขึ้นทันที
“คุณแม่สบายดีนะครับ?” คุณปราบถามด้วยความเป็นห่วง “ตั้งแต่คุณแม่กลับมา ก็ดูยุ่งตลอด เดินสายพบปะผู้คนทุกวัน จนเวลาเราไม่ตรงกันเลย”
“แม่ยุ่งมากจริง ๆ” ภัทราตอบพร้อมเสียงหัวเราะเบา ๆ “แต่ลูกเองก็ยุ่งไม่ต
