แสงแดดบ่ายคล้อยลงอาบทั่วแนวเขา รถหรูสีดำมันวาวเคลื่อนออกจากลานจอดคฤหาสน์ มุ่งสู่บ้านสวนของคุณแม่เล็กที่ตั้งอยู่อีกฟากหนึ่งของภูเขา รายทางเต็มไปด้วยเงาต้นไม้สูงใหญ่เรียงราย ลมภูเขาพัดเย็น แต่ในความสงบนั้นก็แฝงความรู้สึกแปลก ๆ เหมือนทุกสิ่งทุกอย่างกำลังเฝ้ามองอยู่
เขมจิรานั่งเงียบอยู่ข้างคุณปราบ สวมเดรสยาวเรียบหรูสีฟ้า ปลายผมถูกรวบอย่างเรียบร้อย เธอไม่พูดอะไรนัก เพียงแค่ทอดสายตามองวิวภูเขาที่เลื่อนผ่านอย่างเฉยเมย แต่ในใจกลับหนักอึ้งเหมือนกำลังเตรียมรับมือกับสนามประลองที่มองไม่เห็น
คุณปราบเหลือบตามองเธอแวบหนึ่ง ก่อนพูดเสียงทุ้มต่ำ “ถ้าคุณไม่สบายใจก็ไม่ต้องฝืน คุณไม่จำเป็นต้องอยู่นานนักก็ได้ ถ้าอยากกลับก็ส่งข้อความมาหาผม เดี๋ยวผมมารับ”
เขมจิราหันมาสบตาเขา ยิ้มบางที่อ่านยาก “งั้นถ้ามีคนจะรังแกฉัน พอฉันส่งข้อความหานาย นายต้องรีบมาเลยนะ”
รถเคลื่อนไปตามทางคดเคี้ยว สองคนในรถต่างตกอยู่ในความเงีย
