“โลกกลม”

ครีมมี่พยายามชันตัวลุกขึ้นจากร่างของคนที่รองรับเธออยู่ มือเล็กควานหาพื้นเพื่อพยุงตัว ขณะที่สายตาพร่ามัวจนแทบมองอะไรไม่ชัด แว่นตาที่เคยเกาะอยู่บนสันจมูกหายไปไหนก็ไม่รู้ “ขอโทษนะคะ” เธอเอ่ยออกไปตามมารยาท เสียงยังสั่นอยู่เล็กน้อยจากความตกใจเมื่อครู่ ทว่า… เสียงตอบกลับที่ดังขึ้นใกล้เกินไป ทำให้ร่างของเธอชะงักค้างไปทั้งอย่างนั้น “ก็พูดเพราะได้นี่นา” ครีมมี่ถึงกับแข็งทื่อไปชั่ววินาที หัวใจที่เพิ่งเริ่มเต้นเป็นจังหวะปกติ กลับกระตุกวูบลงอีกครั้ง เสียงนี้… คุ้นเกินไป เธอขมวดคิ้วแน่น พยายามเพ่งสายตาที่พร่าเลือนให้ชัดขึ้น แม้จะเห็นเพียงเค้าโครงใบหน้าผู้ชายตรงหน้าไม่ชัดนัก แต่แค่น้ำเสียงกวนประสาทแบบนี้ เธอก็ไม่จำเป็นต้องเดาให้เสียเวลา “พี่อีกแล้วเหรอ…” น้ำเสียงหงุดหงิดหลุดออกมาโดยไม่ตั้งใจ ร่างบางรีบขยับจะลุกหนีทันที ราวกับแค่ได้อยู่ใกล้ก็ทำให้อากาศรอบตัวร้อนขึ้นอย่างประหลาด มังกรที่นอนอยู่ด้านล่างยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ดวงตาคมมองคนบนตัวอย่างไม่คิดปิดบัง “โลกกลมดีนะ” เขาพูดเสียงต่ำ ครีมมี่ไม่ตอบโต้ เธอถอนหายใจเบา ๆ อย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนจะค่อย ๆ ขยับตัวพยายามลุกขึ้น ทั้งมือก็คลำไปตามพื้นเพื่อหาแว่นตาที่หลุดกระเด็นออกไป สายตาที่พร่ามัวทำให้ทุกอย่างรอบตัวกลายเป็นเงาลาง ๆ เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย หัวใจเริ่มหงุดหงิดอีกครั้ง “หานี่อยู่เหรอ” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นใกล้หู พร้อมกับเงาหนึ่งที่ขยับเข้ามาใกล้ ครีมมี่ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นตามเสียงนั้นโดยอัตโนมัติ และในจังหวะเดียวกันนั้นเอง… มังกรถึงกับนิ่งค้าง ใบหน้าของเธอที่เคยถูกกรอบแว่นหนาบดบัง บัดนี้เผยออกมาเต็มตา ผิวขาวเนียนใส ดวงตากลมโตที่แม้จะพร่าเล็กน้อยแต่กลับดูใสซื่ออย่างประหลาด จมูกเรียวรับกับริมฝีปากอิ่มที่เม้มแน่นเพราะความหงุดหงิด ไม่มีแว่น… ไม่มีเกราะป้องกันใด ๆ หัวใจของมังกรกระตุกแรงอย่างไม่ทันตั้งตัว นี่เป็นครั้งแรก… ครั้งแรกจริง ๆ ที่เขาได้เห็นหน้าเธอชัด ๆ แบบนี้ ใกล้ขนาดนี้ ชัดขนาดนี้ “…” เขายื่นแว่นตาให้เธอช้า ๆ สายตายังไม่ละไปไหน ส่วนครีมมี่… ยังไม่ทันรู้ตัวเลยว่า ในวินาทีนั้น เธอเพิ่งทำให้ใครบางคน “เสียจังหวะ” ไปทั้งหัวใจ ครีมมี่คว้าแว่นตาคืนมา ก่อนจะสวมกลับเข้าที่เหมือนเดิม “ขอบคุณ” เธอเอ่ยเสียงเรียบ แข็งนิด ๆ ตามนิสัย ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มังกรเองก็ขยับตัวจะลุกตาม ทว่า… พรึ่บ! ร่างสูงกลับทรุดลงไปอีกครั้ง หลังที่เพิ่งกระแทกพื้นแรงเมื่อครู่เหมือนจะรับน้ำหนักไม่ไหว ใบหน้าคมขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ครีมมี่ชะงักไปวินาทีหนึ่ง ก่อนจะรีบย่อตัวลงไปใกล้ “พี่… เป็นอะไรหรือเปล่า” น้ำเสียงที่หลุดออกมาโดยไม่รู้ตัวนั้น เต็มไปด้วยความกังวล แม้เจ้าตัวจะพยายามซ่อนมันไว้ก็ตาม “ไม่เป็นอะไร” มังกรตอบเสียงต่ำ พลางพยายามชันตัวลุกขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เขาสามารถยืนขึ้นได้ แต่ทว่าท่าทางกลับไม่สู้ดีนัก ร่างสูงเอนเล็กน้อย สีหน้าที่เคยกวนกลับซีดลงอย่างเห็นได้ชัด มือหนึ่งยกขึ้นกดแผ่นหลังเหมือนพยายามกลั้นความเจ็บ ครีมมี่ที่เห็นแบบนั้นก็ชะงักไปชั่วครู่ ความหงุดหงิดเมื่อครู่เลือนหาย กลายเป็นความกังวลโดยไม่รู้ตัว เธอขยับเข้าไปใกล้อีกนิด ก่อนจะเงยหน้ามองเขา “ฉันว่าไปห้องพยาบาลดีกว่านะ” เธอพูดเสียงเบาลง “เผื่อหลังจะกระแทกแรง…ไม่งั้นถ้าเป็นอะไรขึ้นมาจะยุ่งเอา” มังกรเหลือบมองเธอเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากที่พยายามยกขึ้นมาดูฝืนอย่างเห็นได้ชัด “ถึงขั้นหลังหัก… เธอก็ไปลดน้ำหนักบ้างนะ” คำพูดแซวติดกวนยังไม่ทันจบ ปัก! ฝ่ามือเล็กแต่แรงทุบเข้าไปที่แผ่นหลังของเขาอย่างไม่ปรานี “โอ๊ยยย! ยัยบ้า เจ็บนะเว้ย!” มังกรร้องเสียงหลง หน้าบิดด้วยความเจ็บจริงไม่ใช่แกล้ง ครีมมี่ชักมือกลับ สีหน้าไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อย “เออ โทษที” เธอพูดเสียงเรียบ “ใครบอกให้พี่มาว่าฉันก่อนล่ะ” มังกรได้แต่มองหน้าเธออึ้ง ๆ ก่อนจะหัวเราะแห้ง ๆ ในลำคอ ผู้หญิงอะไร… ทั้งปากจัด ทั้งมือหนัก แถมยังไม่รู้ตัวเลยว่า ยิ่งเถียง ยิ่งทำให้เขาเริ่มสนใจเข้าไปทุกที “แล้วสรุปจะไปไหม ห้องพยาบาลน่ะ จะได้ช่วยพาไป” ครีมมี่พูดพลางกอดอก มองเขาด้วยสายตาไม่ไว้ใจนัก มังกรชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ “ไปดิ” “อ้าว เห็นปากดีนัก นึกว่าหายแล้วซะอีก” เธอว่าเสียงเรียบ แต่แฝงความประชดนิด ๆ แต่ด้วยความที่ครีมมี่หายไปนานผิดปกติ แป้งโกะที่นั่งรออยู่ก็เริ่มรู้สึกแปลกใจ เธอชะเง้อมองไปตามชั้นหนังสืออยู่พักหนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจลุกขึ้นเดินตามมา ทว่า… ภาพที่เห็นกลับทำให้คิ้วของแป้งโกะขมวดเข้าหากันทันที ครีมมี่กำลังยืนอยู่ข้างผู้ชายคนหนึ่ง และผู้ชายคนนั้นก็คือ พี่มังกร “ครีมมี่… เกิดอะไรขึ้นวะ?” แป้งโกะเอ่ยถามอย่างงง ๆ สายตาสลับมองเพื่อนสาวกับรุ่นพี่ตัวโตตรงหน้า “เมื่อกี้ฉันเกือบล้ม พี่เขาเข้ามาช่วยไว้” ครีมมี่อธิบายสั้น ๆ ก่อนจะหันไปมองมังกร “แกมาพอดีเลย ช่วยพยุงพี่เขาไปห้องพยาบาลคณะเราหน่อยดิ เหมือนหลังจะเจ็บ” แป้งโกะชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ารับทันที “เออ ๆ ได้ดิ” จากนั้นทั้งสองสาวก็ช่วยกันพยุงร่างสูงใหญ่ที่พยายามฝืนยืนตัวตรง แม้สีหน้าของมังกรจะยังดูนิ่ง ๆ แต่ความตึงที่แฝงอยู่ก็ปิดไม่มิด ——— ห้องพยาบาบคณะ… กลิ่นยาฆ่าเชื้ออ่อน ๆ ลอยคลุ้งอยู่ในห้องเล็ก ๆ มังกรนั่งพิงเตียงตรวจ สันหลังเปลือยครึ่งหนึ่ง ขณะที่พยาบาลกำลังกดคลำเบา ๆ เพื่อตรวจอาการ ครีมมี่ยืนอยู่ข้างเตียง แขนกอดอก สีหน้ายังดูเป็นกังวล แม้จะพยายามทำเป็นไม่ใส่ใจก็ตาม “จากที่ประเมินแล้วนะคะ” พยาบาลเงยหน้าขึ้นพูด “กล้ามเนื้อหลังฟกช้ำค่ะ โชคดีที่ไม่ถึงขั้นกระดูกหรือเส้นประสาท” ครีมมี่ถอนหายใจออกมาเบา ๆ อย่างโล่งอกโดยไม่รู้ตัว ส่วนมังกรยกยิ้มมุมปากเหมือนไม่ซีเรียส “แต่ช่วงนี้อาจจะปวดมากขึ้นนะคะ โดยเฉพาะคืนนี้หรือพรุ่งนี้เช้า” พยาบาลพูดต่อ น้ำเสียงจริงจังขึ้นเล็กน้อย ขณะหยิบเจลเย็นมาทาบริเวณแผ่นหลังของเขา “ช่วง 24–48 ชั่วโมงแรก แนะนำให้ประคบเย็น ลดการอักเสบก่อนนะคะ หลังจากนั้นค่อยเปลี่ยนเป็นประคบร้อน แล้วก็งดกิจกรรมหนัก ๆ พักหลังให้มากที่สุด” คำแนะนำถูกพูดออกมาทีละข้ออย่างชัดเจน ขณะที่ครีมมี่พยักหน้ารับฟังเงียบ ๆ สายตามองไปที่แผ่นหลังของมังกรแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบละสายตาออกมาอย่างรวดเร็วโดยไม่รู้ตัว หลังจากนั้นพี่พยาบาลก็จัดยาให้เรียบร้อย ก่อนจะกำชับอาการซ้ำอีกครั้ง แล้วเดินออกจากห้องไป เหลือเพียงความเงียบที่ค่อย ๆ เข้ามาแทนที่ แป้งโกะเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ ก่อนจะรีบลุกขึ้นยืน “เออ ครีม ใกล้จะเข้าเรียนแล้วอ่ะ เดี๋ยวเราไปเก็บของที่ห้องสมุดให้เองนะ” “อืม ฝากด้วย” ครีมมี่พยักหน้าตอบสั้น ๆ แป้งโกะยิ้มให้เพื่อน ก่อนจะเปิดประตูออกไป ทิ้งไว้เพียงครีมมี่กับมังกรในห้องพยาบาลที่เงียบสงบ เสียงแอร์เบา ๆ ดังคลอคลึง ชวนให้บรรยากาศตึง ๆ ระหว่างทั้งคู่ชัดเจนขึ้นกว่าตอนมีคนอื่นอยู่เสียอีก