“ขอเข้าห้องน้ำหน่อยย”

ครีมมี่รีบก้าวเท้าเข้าไปในห้องทันที ประตูถูกปิดลงอย่างรวดเร็ว เสียงกลอนดัง แกร๊ก คล้ายเป็นการตัดโลกภายนอกออกไปในพริบตา เธอวางกระเป๋าผ้าลงข้างโซฟาอย่างลวก ๆ ก่อนจะถอดรองเท้าโยนไว้ข้างผนัง มือขาวยกขึ้นเสยผมที่ยังชื้นเหงื่อจากการวิ่งหนีความวุ่นวายทั้งคืน ใจยังเต้นแรงไม่หาย ครีมมี่เดินตรงไปที่ห้องน้ำ หยิบโฟมล้างหน้ากับคลีนซิ่งออกมาวางเรียงบนอ่างล้างหน้า แสงไฟสีขาวสะท้อนใบหน้าในกระจก ใบหน้าที่ยังคงนิ่ง แต่ดวงตากลับล้าและเต็มไปด้วยความคิด เธอก้มล้างเครื่องสำอางออกช้า ๆ น้ำเย็นไหลผ่านผิวหน้า พาเอาความเหนื่อยล้า ความอึดอัด และเหตุการณ์วุ่นวายทั้งหมดให้ค่อย ๆ จางลงไปตามสายน้ำ เมื่อคราบเครื่องสำอางถูกล้างออกจนหมด ใบหน้าขาวใสที่แทบไม่มีการแต่งแต้มก็เผยออกมา ครีมมี่หยิบผ้าขนหนูผืนเล็กซับหน้าเบา ๆ อย่างเคยชิน ก่อนจะเอื้อมไปหยิบกรอบแว่นหนาที่วางอยู่ข้างอ่างล้างหน้า ใส่กลับเข้าที่จนลุคเนิร์ตแสนเรียบ