“ลองเอาดูไหมละ?”

มังกรเดินออกมาจากห้องน้ำ ก่อนจะเห็นครีมมี่นั่งอยู่ที่โซฟากลางห้อง มือเล็กกำโทรศัพท์ไว้แน่น สีหน้าเรียบเฉยราวกับรอให้เรื่องทั้งหมดจบลงตรงนี้ “งั้นฉันกลับก่อนนะ” มังกรพูดเสียงเรียบ ขณะหยุดยืนอยู่ข้างโซฟา “เชิญ” ครีมมี่ตอบสั้น ๆ โดยไม่เงยหน้ามอง ทว่า… เปรี้ยง! เสียงฟ้าร้องดังสนั่น ก่อนที่เสียงเม็ดฝนจะกระหน่ำลงมาอย่างไม่มีสัญญาณเตือน ครีมมี่สะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองทางระเบียงด้วยสีหน้าตกใจ “เชี่ยยยย…” เธอรีบลุกพรวดจากโซฟาแล้วก้าวเร็ว ๆ ตรงไปยังระเบียง ทันทีที่ประตูบานเลื่อนถูกเปิดออก ลมฝนก็ซัดกระหน่ำเข้ามาอย่างแรง น้ำฝนสาดเข้าใส่ราวตากผ้า เสื้อผ้าที่ตากไว้สะบัดปลิว เปียกชุ่มในเวลาไม่กี่วินาที “ฝนบ้าอะไรเนี่ย…” ครีมมี่สบถเบา ๆ ก่อนจะรีบคว้าเสื้อผ้าลงมาอย่างลนลาน มังกรที่เห็นดังนั้นก็รีบเดินตามออกมาโดยไม่พูดอะไร เขาเอื้อมมือช่วยดึงผ้าที่อยู่ไกลออกมา แต่ทุกอย่างก็ดูช้าเกินไป เสื้อผ้าห