15 กับดักแห่งความทรงจำ

แสงสุดท้ายของวันทาทาบลงบนผนังอิฐมอญสีส้มของร้านคาเฟ่เก่าแก่ที่ตั้งอยู่ข้างรั้วโรงเรียนมัธยมชื่อดังของเชียงใหม่ ร้านนี้ยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมา โต๊ะไม้สักตัวยาวที่เคยมียรอยขีดเขียนของเด็กนักเรียน กลิ่นกาแฟโบราณผสมนมข้นหวาน และเสียงเพลงป๊อปยุค 2000 ที่เปิดคลอเบา ๆ ล้วนเป็นมวลความทรงจำที่ คุณเปรม อยากจะลืม แต่ก็จำได้แม่นยำที่สุด เขานั่งรออยู่ที่โต๊ะมุมสุดของร้าน แก้วกาแฟดำตรงหน้าเย็นชืดไปนานแล้ว วันนี้ เจ้าขานัดเขาออกมาคุย มันเป็นการนัดเจอแบบส่วนตัวครั้งแรกในรอบหลายปี นับตั้งแต่ที่เลิกรากันไปผ่านสายโทรศัพท์เมื่อครั้งที่เขาเรียนอยู่ฝรั่งเศส ความสัมพันธ์ที่จบลงด้วยความเงียบงัน และต่างคนต่างแยกย้ายไปเติบโต กรุ๊งกริ๊ง เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้น ร่างระหงในชุดลำลองแต่ดูแพงระยับเดินเข้ามา เจ้าขาถอดแว่นกันแดดออก เผยให้เห็นดวงตาคู่สวยที่ยังคงมีเสน่ห์แพรวพราวไม่ต่างจากวันวาน เธอยิ้มกว้างเมื่อเห็นเขานั่งรออยู่ “ดีใจนะ ที่นายยอมรับนัดของฉัน” เจ้าขานั่งลงตรงข้าม สั่งเครื่องดื่มกับพนักงานด้วยความคุ้นเคย ก่อนจะหันมามองหน้าชายหนุ่มที่เธอเคยคบหา เธอกวาดสายตามองเขาด้วยความพึงพอใจปนตัดพ้อ ลึกๆ แล้วเจ้าขารู้ดีว่าสถานะของเธอในตอนนี้เปลี่ยนไปมาก เมื่อก่อน เธอคือเจ้าหญิงของกลุ่ม คือศูนย์กลางความสนใจของ 4 หนุ่มพี่น้องตระกูลวิรงคพิทักษ์ คุณโปรด พี่ชายคนโตที่เธอรักที่สุด ตอนนี้กลายเป็นแฟมิลี่แมนที่รักภรรยาและลูกจนน่าอิจฉา คุณปราบ ผู้ชายที่เคยรักและตามใจเธอมากที่สุด ตอนนี้เขาก็เย็นชาและมีกำแพงกั้นเธอไว้อย่างแน่นหนาเพราะเขามีครอบครัวแล้ว คุณปลื้ม น้องเล็กที่เคยเป็นลูกไล่ ตอนนี้ก็เริ่มตีตัวออกห่าง เหลือเพียง คุณเปรม แฟนคนแรกของเธอ ใช่ ต้องเรียกว่า ‘แฟนคนแรก’ เพราะถึงแม้เธอจะรักคุณโปรด แต่คนที่เธอคบหาจริงจังในวัยเรียนคือคุณเปรม สำหรับเธอ เขาอาจจะเป็นแค่ตัวเลือกในตอนนั้น แต่สำหรับคุณเปรม ในวัยนั้น เธอคือ ‘รักแรก’ ของเขาอย่างไม่ต้องสงสัย เรื่องนี้เป็นตำนานที่รู้กันทั่ว ว่า 4 หนุ่มวิรงคพิทักษ์ ต่างก็เคยตกหลุมรักผู้หญิงคนเดียวกัน “เข้าเรื่องเถอะ” คุณเปรมพูดตัดบท น้ำเสียงราบเรียบ สีหน้าไม่บ่งบอกอารมณ์ใด ๆ “ฉันมีเวลาไม่มาก” เจ้าขาชะงักไปนิดหนึ่ง รอยยิ้มหวานเจื่อนลง แววตาไหววูบด้วยความน้อยใจที่ดูสมจริง “เย็นชาจังเลยนะเดี๋ยวนี้ พวกนายใจร้ายกับฉันกันหมดเลย” เธอพูดเสียงแผ่ว ก้มหน้าลงมองมือตัวเอง “เมื่อก่อน ไม่ว่าฉันจะมาช้าแค่ไหน หรือทำตัวงี่เง่ายังไง นายไม่เคยทำเสียงแข็งใส่ฉันแบบนี้เลยนะเปรม” คำพูดตัดพ้อและท่าทีที่ดูอ่อนแอนั้น ทำให้อารมณ์ขุ่นมัวของคุณเปรมชะงักลง ถึงแม้เขาจะรู้ทันมารยาหญิงของเธอ ถึงแม้เขาจะพยายามสร้างกำแพงกั้นเธอออกไป แต่ความผูกพันที่เติบโตมาด้วยกัน ความทรงจำดี ๆ ในวัยเด็กที่เคยวิ่งเล่น เคยแบ่งขนมกันกิน มันเป็นรากฐานที่ฝังลึกเกินกว่าจะขุดทิ้งได้ง่าย ๆ พวกเขาทั้ง 4 พี่น้องรู้จุดอ่อนนี้ดี ว่าถ้าเจ้าขามาไม้แข็ง พวกเขาชนกลับได้ แต่ถ้ามาไม้นวม อ้อนวอนด้วยสายตาเศร้า ๆ พวกเขามักจะแพ้ทางเสมอ สายตาของคุณเปรมอ่อนลงเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว “เธอรู้วิธีรับมือกับพวกเราได้เสมอเลยนะ เจ้าขา” เขาถอนหายใจเบา ๆ เจ้าขาเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มแห่งชัยชนะปรากฏขึ้นที่มุมปากเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะเปลี่ยนเป็นยิ้มหวานหยด เธอเอื้อมมือข้ามโต๊ะมาวางทับบนหลังมือใหญ่ของเขาที่วางอยู่ บีบเบา ๆ เพื่อส่งผ่านความอบอุ่น “ก็เราโตมาด้วยกันนี่นา แค่มองตา เราต่างก็รู้แล้วว่าใครคิดยังไง” เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาเขา “เหมือนที่ฉันมองตานายตอนนี้ ฉันก็รู้ว่านายกำลังกังวลเรื่อง ของขวัญ” ชื่อนั้นทำให้คุณเปรมชะกตัวแข็งทื่อ เขาดึงมือออกจากการเกาะกุมของเธอทันที ราวกับถูกของร้อน “เข้าเรื่องเถอะ” เขาพูดเสียงเข้มขึ้น แววตาเปลี่ยนเป็นระแวดระวัง “เธอต้องการอะไร เข้าเรื่องเลยดีกว่า ระหว่างเรา มันห่างไกลความรู้สึกเชิงชู้สาวมานานแล้วละนะ เจ้าขา” เจ้าขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ยกแก้วกาแฟที่พนักงานเพิ่งมาเสิร์ฟขึ้นจิบช้า ๆ อย่างใจเย็น ท่าทางของเธอเปลี่ยนจากหญิงสาวขี้น้อยใจเมื่อครู่ กลายเป็นนางพญาผู้กุมชะตาชีวิต “เรื่องระหว่างนายกับของขวัญน่ะ ถ้านายไม่อยากให้ใครรู้มากไปกว่านี้ ฉันก็มีข้อเสนอมาแลกเปลี่ยนกับนายนะ ถือซะว่าเป็นค่าปิดปากฉันก็ได้” คุณเปรมจ้องหน้าเธอนิ่ง ไม่แสดงอาการตื่นตระหนก “ฉันไม่มีอะไรต้องปิดบัง” “แน่ใจเหรอ?” เจ้าขาเลิกคิ้วสูง วางแก้วกาแฟลง “ลองจินตนาการดูสิ ถ้า ธีรัช รู้ว่าคู่หมั้นที่เขาเทิดทูนบูชา กับลูกพี่ลูกน้องที่เขาเคารพรัก แอบมีความสัมพันธ์ลับ ๆ กันมาเป็นสิบปี เขาจะรู้สึกยังไงนะ?” เธอทำท่านึกภาพ “เขาคงเจ็บปวดน่าดู แต่อันนั้นยังไม่เท่าไหร่หรอก ผู้ชายอกหักเดี๋ยวก็หาย แต่...” เจ้าขาโน้มตัวเข้ามาใกล้ ลดเสียงลงจนเกือบเป็นกระซิบ แต่น้ำหนักของคำพูดนั้นหนักอึ้งราวกับหินผา “ถ้า คุณหญิงวรรณารู้เรื่องนี้ล่ะ?” “...” “ถ้าท่านรู้ว่าเด็กสาวก้นครัวที่ท่านเมตตาชุบเลี้ยง ไว้ใจส่งเสียให้ไปอยู่คอยดูแลหลานชายสุดที่รักถึงฝรั่งเศส ดันทำตัว ‘เกินหน้าที่’ ไม่ได้ดูแลแค่เรื่องงานบ้าน งานเรือน หรืออาหารการกิน แต่ยังดูแลดีไปจนถึง ‘เรื่องบนเตียง’...” เจ้าขายิ้มเย็น “คุณย่าท่านจะเป็นยังไงนะ ตอนที่รู้ว่าหลานชายหัวแก้วหัวแหวนถูกเด็กที่ไว้ใจปีนเกลียว” คุณเปรมกำหมัดแน่นใต้โต๊ะ สันกรามขบกันจนนูน “ฉันไม่ห่วงความรู้สึกคุณหญิงวรรณาหรอกถ้ารู้เรื่องนี้” เจ้าขาพูดต่อ “แต่ฉันเป็นห่วง แม่กระต่ายน้อยตัวนั้นมากกว่า” แววตาของเจ้าขาจริงจังขึ้น ไร้แววล้อเล่น “เพราะคุณเปรม นายก็รู้ดีที่สุดว่าคุณย่าของนายน่ากลัวแค่ไหน ตอนที่เราคบกัน นายก็ได้เห็นแล้วนี่นา ว่าท่านทำได้ขนาดไหนเพื่อกีดกันเราออกจากกัน และไม่ใช่แค่นายกับฉัน แต่เป็นฉันกับพวกนายทุกคน” ภาพอดีตไหลย้อนกลับมาในหัวคุณเปรม ภาพที่คุณย่าใช้อำนาจ บารมี และคำสั่งเฉียบขาด เข้าแทรกแซงความรักของหลานชายทุกคน ใครที่ไม่เหมาะสม ใครที่ท่านไม่เลือก จะถูกกำจัดออกไปจากวงโคจรอย่างเลือดเย็น เจ้าขาเองก็เคยโดน และนั่นทำให้เธอต้องระหกระเหินไปอยู่เมืองนอก แต่กับของขวัญ มันจะเลวร้ายยิ่งกว่า เพราะของขวัญไม่มีแบ็คอัพ ไม่มีตระกูลหนุนหลัง เป็นแค่เด็กคนหนึ่ง ถ้าคุณย่ารู้ว่าของขวัญเป็นเมียเก็บของเขา ท่านจะไม่ใช่แค่ไล่ออก แต่ท่านจะทำลายชีวิตเธอ ไม่ให้มีที่ยืนในสังคม ไม่ให้เงยหน้าขึ้นมาได้อีก คำพูดของเจ้าขาคือความจริงทุกประการ เขาระวังตัวเรื่องนี้มาตลอดสิบปี แม้แต่พี่น้องในกลุ่มก็เพิ่งจะมาระแคะระคายเมื่อไม่นานมานี้ เขาคิดว่าถ้าเรื่องแดงขึ้นมา เขาปกป้องเธอได้ แต่ถ้าคู่ต่อสู้คือ ‘คุณย่า’ เขาอาจจะไม่มีกำลังพอที่จะต้านทาน “พูดมาเลยดีกว่า ว่าเธอจะทำอะไร” คุณเปรมถามเสียงเครียด ยอมรับกลาย ๆ ว่าเขาจนมุม เจ้าขายิ้มร้าย เป็นรอยยิ้มของผู้ชนะที่ถือไพ่เหนือกว่า “ความจริงฉันเองก็ไม่ได้ประโยชน์อะไรจากเรื่องนี้เลยสักนิด” เธอจีบปากจีบคอ “แต่ก็นะ ยังไง อันดา ก็เพื่อนรักของฉัน ฉันก็ต้องช่วยเพื่อนฉันอยู่แล้ว เพราะแบบนี้ ฉันเลยจะบอกว่า ถ้านายอยากให้กระต่ายน้อยของนายปลอดภัยจากเงื้อมมือคุณย่า นายก็ต้องคบกับอันดา” “คบ?” “ใช่...คบแบบจริงจัง เปิดเผย ออกสื่อ และถ้าจะให้ดีกว่านั้น...นายต้องแต่งงานกับเธอ” เจ้าขาลุกขึ้นยืน หยิบกระเป๋าแบรนด์เนมขึ้นมาคล้องแขน “นายต้องเลือกแล้วล่ะนะเปรม ว่าจะเลือก ‘อิสรภาพของเธอ’ หรือ ‘ความต้องการของตัวเอง’” เธอมองเขาด้วยสายตาสมเพชปนสะใจ “อย่างที่ฉันบอก ฉันไม่มีส่วนได้ส่วนเสีย แต่ที่ฉันมาพูด เพราะฉันอยากจะแสดงตัวให้ชัดเจนว่า ฉันจับพิรุธเรื่องนายได้ นายจะได้ระวังตัวมากขึ้นกว่าเดิม และที่สำคัญ ฉันมาเพื่อประกาศตัวว่า ‘ฉันอยู่ทีมอันดา’” พูดจบ เจ้าขาก็เดินเชิดหน้าออกจากร้านไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมจาง ๆ และความหนักอึ้งที่กดทับลงบนบ่าของคุณเปรม เขานั่งนิ่งอยู่ที่เดิม มองแก้วกาแฟที่ว่างเปล่า สมองของเขาประมวลผลอย่างรวดเร็ว ทางเลือกของเขามีน้อยเหลือเกิน ถ้าเขาดึงดันจะเอาของขวัญมาเป็นของตัวเองในตอนนี้ ความลับจะแตก เรื่องจะถึงหูคุณย่า และของขวัญจะพินาศ แต่ถ้าเขายอมตามเกมเจ้าขา ของขวัญจะปลอดภัย แต่หัวใจของเธอจะแตกสลาย และเธอจะเกลียดเขาไปตลอดชีวิต เขาทุบกำปั้นลงบนโต๊ะจนแก้วกาแฟสั่น เขาไม่มีทางเลือก เพื่อปกป้องเธอ เขาจำเป็นต้องทำร้ายเธอ สองชั่วโมงต่อมา รถสปอร์ตของคุณเปรมแล่นเข้ามาจอดที่หน้าโรงแรมหรูที่อันดาพักอยู่ เขาไม่ได้ลงจากรถ แต่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดโทรหาเบอร์ที่เขาไม่เคยคิดจะโทร “อันดา ผมเปรมเอง” เสียงของเขาปรับเปลี่ยนเป็นนุ่มนวล อบอุ่น ราวกับคนละคนกับเมื่อครู่ “คืนนี้คุณว่างไหม? ผมอยากชวนคุณไปทานข้าว...แค่เราสองคน” ปลายสายตอบรับด้วยความดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่ คุณเปรมวางสาย สีหน้าของเขากลับมาเรียบเฉยและเย็นชา เขาหันไปมองกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินที่วางอยู่เบาะข้างคนขับ ภายในคือสร้อยเพชรราคาแพงระยับที่เขาเพิ่งให้เลขาไปซื้อมาสด ๆ ร้อน ๆ ไม่ใช่ของขวัญแทนใจ แต่มันคือ ‘โซ่ตรวน’ ที่เขาต้องล่ามตัวเองไว้กับผู้หญิงที่เขาไม่ได้รัก เพื่อให้ผู้หญิงอีกคน ได้มีชีวิตรอด บรรยากาศในบ้านเงียบเหงา ของขวัญนั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟาตัวเก่า ทีวีเปิดทิ้งไว้เป็นเพื่อน แต่สายตาของเธอไม่ได้จับจ้องที่หน้าจอ เสียงแจ้งเตือนข่าวบันเทิงจากทีวีดังขึ้น ดึงสติของเธอให้หันไปมอง พิธีกรสาวกำลังอ่านข่าวด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “ข่าวด่วนล่าสุดค่ะ! มีตาดีแอบเห็นไฮโซหนุ่มทายาทตระกูลดังทางเหนือ ‘คุณเปรม ปภาณ’ ขับรถสปอร์ตหรูไปรับดาราสาว ‘อันดา อัญธิดา’ ถึงหน้าโรงแรม งานนี้ไม่ได้มาเล่นๆ แน่นอน เพราะฝ่ายชายมีของขวัญชิ้นใหญ่ติดมือไปด้วย จะใช่การเปิดตัวอย่างเป็นทางการหรือเปล่า ต้องรอติดตามค่ะ!” ภาพบนหน้าจอ คือภาพเบลอ ๆ ของรถคุณเปรม และภาพอันดาที่เดินขึ้นรถไปด้วยรอยยิ้มกว้าง น้ำตาเม็ดโตไหลลงอาบแก้ม ของขวัญปิดทีวี ปิดไฟ แล้วนั่งร้องไห้อยู่ในความมืด เธอต้องยอมรับความจริง เธอเป็นได้แค่นางบำเรอที่เขาซุกไว้ในกรง และตอนนี้ เจ้าชายของเธอกำลังจะไปอภิเษกกับเจ้าหญิงตัวจริง นิทานเรื่องนี้ ไม่มีรองเท้าแก้วสำหรับคนอย่างเธอ