16 ตัดขาด

เช้าวันนั้นเป็นวันที่ ของขวัญ ลงมือทำลายร่องรอยในอดีตอย่างไม่เหลือเยื่อใย การกระทำของเธอไม่ได้ทำไปเพราะความแค้น แต่ทำไปเพื่อความอยู่รอด เธอเปลี่ยนรหัสประตูหน้าบ้านใหม่ทันที รวมถึงรหัสเข้าห้องทำงานที่ร้าน Maison d’Ancha ทุกบัญชีอีเมลสำรองที่เขาใช้ส่งข้อความลับ ถูกยกเลิกทั้งหมด ภาพถ่ายและวิดีโอที่เคยเป็นเครื่องยืนยันความสัมพันธ์ถูกกดลบออกจากโทรศัพท์เครื่องเก่าจนหมดสิ้น การกระทำเหล่านี้เหมือนการฉีกเนื้อตัวเองออกทีละชิ้น มันเจ็บปวด แต่ก็ให้ความรู้สึกเป็นอิสระที่เธอไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน “ขวัญ บ่ายนี้เราไปดูร้านกาแฟใหม่ของเพื่อนธีร์กันนะ” เสียงทุ้มนุ่มนวลของ ธีรัช ดังขึ้นจากระเบียงไม้หน้าบ้าน ธีรัชเข้ามาอยู่ในวงโคจรของเธออย่างสมบูรณ์ เขาเป็นเหมือน ‘เงา’ ที่โอบอุ้มชีวิตของเธอไว้ คอยช่วยตรวจเอกสารบัญชีของร้านบ้าง หรือไม่ก็แค่มานั่งเงียบ ๆ เป็นเพื่อนในบ้านที่อ้างว้าง ของขวัญเดินออกไปหาธีรัช สวมรอยยิ้มที่มั่นคงที่สุด เธอเอื้อมมือไปจับมือเขา สัมผัสที่อบอุ่นและให้เกียรตินั้น ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนเมื่ออยู่กับคุณเปรม เธอรู้ดีว่าการสร้างความสัมพันธ์ที่แน่นแฟ้นกับธีรัช คือ ป้อมปราการเดียวที่จะช่วยปกป้องเธอจาก ‘เขา’ ได้ ในเวลาเดียวกัน ณ คอนโดหรู ชั้น 28 คุณเปรม เดินวนอยู่ในห้องนั่งเล่นที่เต็มไปด้วยความเครียด เขาทั้งโทรศัพท์และขับรถไปหาเธอ แต่ก็พบแต่ประตูที่ถูกปิดตาย การถูก ‘ปิดประตูใส่หน้า’ ทุกบาน ที่เคยเปิดต้อนรับเขาอย่างเต็มใจ มันสร้างความโมโหและทำลายศักดิ์ศรีของเขาอย่างร้ายกาจ แต่โทสะนั้นถูกกลืนเก็บไว้ทันที เมื่อถึงเวลาต้องสวมหน้ากาก ‘ผู้บริหารที่หลงรักสาวงาม’ ตอนนี้ อันดา คือ โล่กำบัง ที่จำเป็นที่สุดของเขาเพื่อตบตาสังคมและคุณย่า ช่วงบ่าย ณ Virongka Grand Hall แสงแฟลชจากกล้องนับร้อยดวงสว่างวาบไปทั่วบริเวณงานแถลงข่าว คุณเปรมสวมบทบาท ‘คู่รัก’ ได้อย่างแนบเนียน เขาโอบเอว อันดา ไว้หลวม ๆ คอยกระซิบหยอกล้อ และตอบคำถามนักข่าวด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ “คุณเปรมคะ มีข่าวว่าคุณทั้งสองคนกำลังเตรียมเข้าพิธีวิวาห์ในเร็ว ๆ นี้จริงไหมคะ” นักข่าวสาวคนหนึ่งถาม คุณเปรมหันไปสบตาอันดา แล้วยิ้มลึก “เรื่องอนาคตเราไม่แน่ใจครับ แต่ตอนนี้เรากำลังศึกษาและมีความสุขกับทุกวินาทีที่อยู่ด้วยกัน” มุมหนึ่งของงาน หลังม่านประดับใหญ่ ของขวัญ อยู่ในชุดสูทลำลองสีขาวสะอาดตา เธอยืนอยู่ในโซนจัดเลี้ยงเพื่อ ควบคุมดูแล การจัดเตรียมเบเกอรี่และของว่างทั้งหมดของMaison d'Ancha เธอไม่ได้มาเสิร์ฟ แต่เธอถูก คุณหญิงวรรณา กำชับให้ 'อยู่เฝ้าซุ้ม' และตรวจความเรียบร้อยของขนมทุกชิ้นด้วยตัวเอง เพื่อให้แน่ใจว่างานของ Virongkapitak ต้องออกมาสมบูรณ์แบบที่สุด การที่เธอต้องยืนอยู่ที่นี่ ทำให้เธอต้องมองภาพบนเวทีด้วยดวงตาว่างเปล่า ‘ฐานรองเพชร’ นี่คือความจริงที่เธอต้องยอมรับ เธอต้องอยู่ที่นี่ ยืนอยู่หลังฉาก ดูเขาเดินไปตามบทบาทที่สังคมต้องการ ธีรัชที่ตามมาสังเกตการณ์งานแถลงข่าวในฐานะตัวแทนฝ่ายรีสอร์ต เดินเข้ามาหาเธอในโซนจัดเลี้ยง “ขวัญ...ทำไมมาอยู่ตรงนี้ ทำไมไม่ขึ้นไปดูงานด้านบน” “ขวัญต้องดูเรื่องเบเกอรี่ให้เรียบร้อยก่อนธีร์” เธอตอบ ธีรัชเห็นสายตาที่เธอมองไปยังคุณเปรมบนเวที เขาสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่แฝงอยู่ “ไม่ต้องไปสนใจเขาหรอก” ธีรัชพูดเบา ๆ เอื้อมมือมาลูบผมเธออย่างอ่อนโยน “เราออกไปหาอะไรทานกันดีกว่า” ของขวัญพยักหน้า เธอคว้ามือธีรัชมาจับแน่น ซบไหล่เขาเบา ๆ ในจังหวะที่รู้สึกว่าปลอดภัยที่สุด ราวกับว่าเขาคือสมอเรือที่จะช่วยยึดเธอไว้กับความเป็นจริง และภาพนั้นเอง ก็ถูกสายตาคู่หนึ่งจากบนเวทีจับจ้อง คุณเปรมกำลังตอบคำถามนักข่าวอยู่ แต่แวบหนึ่งสายตาของเขาก็ตวัดไปเห็นภาพบาดตาที่มุมห้อง ภาพของขวัญที่ยืนซบไหล่ธีรัชอย่างสนิทสนม มือที่กุมกันแน่นราวกับคู่รักที่ขาดกันไม่ได้ ความโกรธแล่นปราดขึ้นมาจนใบหน้าชาไปหมด เขาหันไปกระซิบกับอันดาข้างหู “ผมขอตัวไปเข้าห้องน้ำสักครู่” ช่วงเย็น ณ ร้านอาหารอิตาเลียนหรูบนนิมมาน คุณเปรมจงใจเลือกที่นี่ เพราะเขารู้ดีว่า ‘กระต่ายน้อย’ ชอบมาที่นี่ และเขาก็ต้องการที่จะ ลงโทษ เธอที่กล้าท้าทายอำนาจของเขา คุณเปรมเอนตัวเข้าไปใกล้อันดา กระซิบข้างหูเธอด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่นที่สุดเท่าที่เคยมีมา “อันดา คืนนี้...เราขอให้อันเป็นของเราได้ไหม” คำถามนั้นทำให้ใบหน้าของอันดาแดงก่ำ ดวงตาเป็นประกายด้วยความยินดีอย่างสุดซึ้ง “คุณเปรม...?” “เราไม่อยากรอแล้ว เราอยากอยู่กับอันคนเดียว” อันดาพยักหน้าอย่างไม่ลังเล เธอมีความสุขจนแทบจะกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ คุณเปรมมองรอยยิ้มนั้นอย่างว่างเปล่า ก่อนจะหันไปทางโต๊ะมุมห้อง เขาจงใจก้มลงจูบมืออันดาอย่างดูดดื่ม จูบนานกว่าปกติอย่างตั้งใจ แล้วมองไปทางของขวัญ ของขวัญที่กำลังเงยหน้าขึ้นมาพอดี วินาทีนั้น สายตาของทั้งคู่ประสานกันกลางอากาศ ของขวัญนิ่งค้าง ใบหน้าซีดเผือดราวกับศพ รอยยิ้มของธีรัชที่กำลังคุยโทรศัพท์ถูกบดบังด้วยภาพที่คุณเปรมจูบมืออันดาอย่างเร่าร้อน เธอเห็นความจริงจังในดวงตาเขา เห็นการประกาศความเป็นเจ้าของ เธอรับรู้ได้ทันทีว่า นี่ไม่ใช่แค่การแสดง แต่เป็นการ ลงโทษ ที่เขาตั้งใจมอบให้เธอ ของขวัญเม้มปากแน่น มองตอบกลับไปที่เขา เธอไม่ได้ร้องไห้ ไม่ได้แสดงอาการเจ็บปวด เธอเลือกที่จะทำตามแผนที่ต้อง ‘ตัดให้ขาด’ ของขวัญหันกลับไปหาธีรัช เอื้อมมือไปจับใบหน้าเขา แล้วก้มลง จูบแก้มเขาเบา ๆ แต่จงใจให้คุณเปรมเห็นชัดที่สุด จูบนั้นเป็นเหมือนคำประกาศสงครามที่ไร้เสียง คุณเปรมเห็นภาพนั้น ดวงตาคมกริบของเขาเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกตะลึง ความโกรธทะลักทลายออกมาจนแทบควบคุมตัวเองไม่ได้ เขากำผ้าเช็ดปากในมือแน่นจนยับยู่ยี่ เขาหันไปหาอันดา กระชากแขนเธออย่างแรงแล้วลุกขึ้น “ไปกันเถอะ” “อ้าว...แต่อาหารยังไม่หมดเลยนะ” อันดาอุทาน “เราเบื่อร้านนี้แล้ว” คุณเปรมตอบเสียงห้วน ใบหน้าเต็มไปด้วยรังสีอำมหิต เขาเดินจ้ำอ้าวออกจากร้านไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่หันกลับไปมองแม้แต่นิดเดียว ทิ้งให้อันดาต้องรีบวิ่งตามหลังไปด้วยความงุนงง ของขวัญที่นั่งนิ่งอยู่มุมห้อง น้ำตาไหลลงบนจานอาหาร เธอทำได้แล้ว เธอทำให้เขาโกรธ และเธอได้ประกาศอิสรภาพอย่างเป็นทางการแล้ว เธอกุมมือธีรัชแน่น พยายามหาความจริงจากสัมผัสที่บริสุทธิ์ของเขา เพื่อดึงตัวเองให้ออกจากหลุมดำที่เพิ่งถูกคุณเปรมโยนลงไป เธอรู้ดีการตัดขาดครั้งนี้ เธอต้องเป็นฝ่ายที่เจ็บปวดที่สุด เช้าวันรุ่งขึ้น ณ คอนโดหรูชั้น 28 คุณเปรม ไม่ได้นอนเลยแม้แต่นาทีเดียว ดวงตาของเขาแดงก่ำและมีรอยคล้ำชัดเจนจากความบ้าคลั่งที่อัดแน่น ภาพของ ของขวัญ หอมแก้ม ธีรัช ในร้านอาหารเมื่อคืนยังคงฉายซ้ำในหัวเขาอย่างไม่หยุดหย่อน มันคือภาพที่ทุบทำลายความเชื่อมั่นในตัวเองและความเป็นเจ้าของที่เขาสร้างมาตลอดสิบสี่ปีจนพังพินาศ คุณเปรมไม่ได้หึงหวงแบบคนรักทั่วไป แต่เขาหึงหวงแบบ เจ้าของ ที่กำลังถูกขโมยสมบัติล้ำค่าไปต่อหน้าต่อตา เขาเริ่มปฏิบัติการค้นหาทันที คุณเปรมไม่ได้ตามเธอด้วยความรัก แต่ตามด้วย อำนาจ และเครือข่ายของตระกูล เขาโทรสั่งเลขา ส่วนตัวอย่างเฉียบขาด “ติดต่อเลขา ของธีรัชให้หน่อย รายงานตารางงานของเขาในวันนี้ทั้งหมด โดยเฉพาะนัดที่เกี่ยวข้องกับพื้นที่และการลงทุนส่วนตัว” ไม่นานนัก เลขา ก็รายงานกลับมา “คุณธีรัช มีนัดดูพื้นที่สำหรับเปิดร้านกาแฟแห่งใหม่ร่วมกับเพื่อนที่ ย่านถนนห้วยแก้วค่ะ คุณของขวัญจะตามไปด้วยในฐานะ ที่ปรึกษาด้านเบเกอรี่ค่ะ” การทำงานในเครือตระกูลเดียวกัน ทำให้ข้อมูลภายในเหล่านี้สามารถเข้าถึงได้ง่ายอย่างน่าตกใจ คุณเปรมทิ้งตัวลงบนโซฟา หัวเราะเย้ยหยันกับความใสซื่อของธีรัช ที่พยายามเปิดโลกส่วนตัวของคู่หมั้นให้ ‘พี่ชาย’ รับรู้ โดยไม่รู้ตัวว่ากำลังจูง ‘เหยื่อ’ เข้ามาใน ‘กรง’ ที่ผู้ล่าสร้างขึ้นเอง “ถ้าเธออยากเล่นเกมนี้ ฉันจะให้เธอได้ลิ้มรสความพ่ายแพ้ของคนที่พยายามต่อต้านฉัน! ของขวัญ”