"ริสา... มึงอยู่ไหน! ออกมาหาพ่อเดี๋ยวนี้!" เสียงตะโกนของกำนันชิตดังลั่นหน้าอู่พยัคฆราช พร้อมกับขบวนรถกระบะนับสิบคันที่ปิดล้อมทางเข้าออกไว้หมด
ซิม ยืนอยู่บนดาดฟ้าอู่ มือหนึ่งถือปืนสั้น อีกมือโอบเอวริสาที่สวมเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งของเขาไว้แน่น เขาจูบขมับเธอเบาๆ ก่อนจะตะโกนลงไป "กำนัน! ลูกสาวกำนันเขาไม่อยากกลับบ้านที่มันเย็นชาหรอกครับ เขาบอกว่าอยู่ที่นี่... 'อุ่น' กว่าเยอะ!"
คำพูดกวนประสาทของซิมทำให้กำนันชิตฟิวส์ขาด สั่งลูกน้องเปิดฉากยิงถล่มทันที! ซิมรีบพาริสาหลบลงมาที่ห้องนิรภัยใต้ดินของอู่ซึ่งถูกออกแบบมาอย่างดี
"ซิม... ฉันกลัว พ่อฉันเอาจริงแน่" ริสาตัวสั่นเทา
"อยู่กับผม... ไม่ต้องกลัวอะไรทั้งนั้น" ซิมเชยคางเธอขึ้นมาสบตา แววตาของเขาไม่ได้มีความกลัวเลยแม้แต่นิดเดียว แต่มันกลับเต็มไปด้วยความกระหาย "ริสา... ถ้าวันนี้เป็นวันสุดท้ายของเรา เธออยากทำอะไรที่สุด?"
ริสาไม่ตอบแต่กลับเป็นฝ่ายดึงคอเสื้อ
