ตอนที่8:รุมแชท

"ว่างก็ตอบไลน์ด้วย พี่ไปก่อนล่ะ" พี่สิงห์พูดทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ ตามสไตล์ แต่สิ่งที่เขาทำเนี่ยสิ! เขาเอื้อมมือหนาที่ดูแข็งแรงแต่กลับสัมผัสอย่างเบามือมายีหัวฉันจนยุ่งเหยิงนิดๆ รอยยิ้มจางๆ ที่มุมปากนั่นทำเอาฉันยืนเอ๋อไปชั่วขณะ ก่อนที่เขาจะหมุนตัวเดินจากไปอย่างเท่ๆ ทิ้งระเบิดลูกเบ้อเริ่มไว้ให้ฉันรับกรรมต่อ "เห๊ยๆ! จับหัวทำไมวะ! แล้วทำไมมันมีไลน์ขมิ้นอะ! พี่ไม่ยอมนะขมิ้น พี่ไม่ยอมมม!" พี่พายุแผดเสียงลั่นล็อบบี้คอนโด หันมาทำหน้าเขียวหน้าแดงใส่ฉันอย่างกับเด็กโดนแย่งขนม ก่อนจะวิ่งสับเท้าตามพี่สิงห์ออกไปดูเหมือนจะไปเอาเรื่องให้รู้แล้วรู้รอด จังหวะนี้แหละคือนาทีทอง! ฉันรีบคว้ากระเป๋าเดินทางใบเล็ก วิ่งกระหืดกระหอบออกมาหน้าคอนโดพลางกดโทรหาพี่แทน "ปริ๊นๆ!" เสียงแตรรถยนต์คุ้นหูดังขึ้นจากด้านหลัง รถเก๋งสีขาวสะอาดตาแล่นเข้ามาเทียบข้างทางก่อนจะลดกระจกลง เผยให้เห็นใบหน้าละมุนของพี่แทนที่ส่งยิ้มให้ฉันอย่างใจดี "รอนานไหมขมิ้น มาๆ พี่ช่วย" พี่แทนลงจากรถมาเปิดท้ายรถแล้วหิ้วกระเป๋าฉันไปเก็บให้อย่างสุภาพ แต่ทว่า... ในจังหวะที่ฉันกำลังจะก้าวขึ้นรถ มือปริศนาก็พุ่งมาเคาะกระจกฝั่งคนขับดัง ปังๆๆ! จนเราทั้งคู่สะดุ้ง "พี่พายุ!" ฉันอุทานออกมาเมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้ดูหงุดหงิดเต็มประดา พี่พายุยืนเท้าเอวหอบแฮกๆ มองลอดกระจกเข้ามา "ขมิ้น! ทำไมทิ้งพี่ไว้คนเดียวล่ะครับ ทิ้งให้พี่ทะเลาะกับไอ้โจรนั่นคนเดียวได้ไง ใจร้ายชะมัดเลย" น้ำเสียงและท่าทางของเขาตอนนี้เหมือนสามีที่มาตามเจอภรรยามีชู้ยังไงยังงั้นเลยขมิ้นเอ๊ย! ฉันรีบให้พี่แทนลดกระจกลงก่อนจะส่งยิ้มแห้งๆ ไปให้ "พี่พายุคะ ขมิ้นบอกแล้วไงว่าต้องไปบ้านแม่ วันนี้ไม่ว่างจริงๆ ค่ะ ไว้ขมิ้นถึงบ้านแล้วจะตอบไลน์นะคะ" ฉันพยายามใช้โทนเสียงที่อ่อนโยนที่สุดเข้าสู้ ซึ่งดูเหมือนจะได้ผล พี่พายุชะงักไปนิด ท่าทีฟึดฟัดเมื่อกี้เริ่มอ่อนลง "ก็ได้ค่ะ... อย่าลืมนะ ถึงแล้วต้องบอกพี่ด้วย ถ้าส่งโลเคชั่นมาให้พี่ด้วยก็ดี พี่จะได้รู้ว่าขมิ้นปลอดภัย" "ค่อยคุยกันนะคะ บ๊ายบายค่ะ" ฉันรีบบอกลาตัดบท พี่แทนจึงเหยียบคันเร่งเคลื่อนรถออกจากคอนโดทันที ทิ้งให้พี่พายุยืนโบกมือหยอยๆ อยู่ข้างทาง "เสน่ห์แรงนะเราเนี่ย มีหนุ่มหล่อขับรถหรูมาจีบ แถมยังหึงแรงซะด้วยนะนั่น" พี่แทนเอ่ยแซวพรางหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "หึงเหิงอะไรล่ะพี่แทน เขาแค่คนรู้จักน่ะค่ะ ขับรถไปเลยนะคะไม่ต้องแซวขมิ้นเลย" ฉันบ่นอุบแต่ใบหน้ากลับร้อนผ่าว ตลอดทางที่นั่งรถไป ฉันก้มหน้าตอบแชทที่เด้งรัวๆ จากคนสองคนที่มีสไตล์ต่างกันสุดขั้ว จนฉันแอบอมยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว [ แชท: พายุ 🌪️ ] พายุ: ถึงแล้วบอกพี่ด้วยนะคะ พี่เป็นห่วงมาก นอนไม่หลับแน่ถ้าขมิ้นยังไม่ถึงบ้าน ขมิ้น: ไม่ต้องห่วงขนาดนั้นก็ได้ค่ะ ขมิ้นโตแล้วนะ พายุ: ได้ไงล่ะครับ! ขมิ้นคือ 'อนาคตแฟน' ของพี่นะ พี่ต้องดูแลดีๆ พายุ: อ้อ... แล้วแชทไอ้โจรนั่นน่ะไม่ต้องไปตอบมันมากนะ เดี๋ยวมันจะตามไปจี้ไปปล้นขมิ้นเอา พี่เตือนด้วยความหวังดีนะจ๊ะ ขมิ้น: 😅 (ส่งสติ๊กเกอร์เหงื่อตก) [ แชท: สิงห์ 🦁 ] สิงห์: ไว้ใจคนมารับได้ใช่ไหม? ขมิ้น: ได้ค่ะ พี่แทนเป็นพี่ชายข้างบ้านสนิทกันมาตั้งแต่เด็กๆ เลย สิงห์: อืม... ดีแล้ว อย่าประมาท สิงห์: มีอะไร... โทรหาพี่ได้ตลอดนะ ขมิ้น: ค่ะพี่สิงห์ ขอบคุณนะคะ ฉันมองแชททั้งคู่แล้วส่ายหัวขำๆ คนหนึ่งก็บ้าดีเดือดรุกหนักทุกฝีก้าว อีกคนก็นิ่งสงบดูมั่นคงแต่แฝงไปด้วยความห่วงใย มันแตกต่างกันจนเลือกไม่ถูกจริงๆ (ถ้าต้องเลือกนะ!) เมื่อรถเลี้ยวเข้าสู่ซอยบ้านที่คุ้นเคย ฉันกับพี่แทนก็ค่อยๆ ย่องเข้าไปในบ้าน เห็นแม่กำลังนั่งตรวจเอกสารธนาคารอยู่ที่โต๊ะทำงานหน้าตาเคร่งเครียดเชียวล่ะ "จ๊ะเอ๋!!" ฉันโผล่พรวดเข้าไปข้างหลังแม่ "ว๊ายยย!! แม่ร่วง!! ขมิ้น!!!" แม่สะดุ้งตัวโยนจนปากกาในมือร่วงกราว พอหันมาเห็นว่าเป็นฉัน แม่ก็ทำหน้าเหวอจนฉันกลั้นขำไม่อยู่ "ฮ่าๆๆๆ แม่! หน้าแม่ตลกมากเลยอะ ขำจนปวดท้องแล้วเนี่ย ฮ่าๆๆ" "สวัสดีครับคุณน้า" พี่แทนเดินตามเข้ามาพร้อมยกมือไหว้แม่ด้วยท่าทางสุภาพ "ตัวแสบ! มาทำไมไม่บอกแม่ก่อนเนี่ย แล้วนี่ไปรบกวนตาแทนให้ขับรถมาส่งอีกแล้วใช่ไหม" พอตั้งตัวได้ แม่ก็เริ่มเปิดโหมดบ่นฉบับคุณแม่ธนาคารใส่ฉันทันที "พี่แทนเขาอาสาเองนะคะแม่ ขมิ้นไม่ได้บังคับเลยนะ จริงไหมคะพี่แทน" ฉันหันไปหาแนวร่วม "ครับคุณน้า พอดีผมจะแวะมาเยี่ยมคุณน้าอยู่พอดีเลยรับขมิ้นมาด้วยเลย" พี่แทนตอบอย่างละมุนสมเป็นหนุ่มแสนดี "จ๊ะๆ พ่อคนดี... พอเลยขมิ้น ไม่ต้องมาทำหน้าทะเล้น เดี๋ยวแม่จะไปจัดสำรับกับข้าวให้ มาถึงกันเช้าขนาดนี้คงยังไม่ได้กินอะไรมาใช่ไหมแทน?" แม่เดินไปจับแขนพี่แทนอย่างเอ็นดู ทิ้งให้ลูกสาวแท้ๆ อย่างฉันยืนเก้อ "แม่คะ... ขมิ้นนี่ลูกแม่นะ สนใจทางนี้หน่อย!" ฉันทำปากยื่นกอดอกแกล้งงอน "ไม่ต้องมานอยเลยยัยตัวดี ไปเข้าครัวช่วยแม่เดี๋ยวนี้เลยนะ" แม่หันมาค้อนขวับหนึ่งที "งั้นเดี๋ยวพี่ไปเอากระเป๋าหลังรถให้นะครับขมิ้น" พี่แทนบอกก่อนจะเดินออกไป ส่วนฉันก็โดนแม่ลากเข้าครัวไปช่วยทำกับข้ามชุดใหญ่ อารมณ์นึกถึงวันเก่าๆ ลอยกลับมาเลยล่ะ แต่ใจเจ้ากรรมดันเผลอนึกไปถึง... ป่านนี้หนุ่มๆ ที่คอนโดจะทำอะไรกันอยู่นะ? [ความในใจของขมิ้น]: อยู่กับแม่ก็สบายใจดีหรอกนะ แต่ทำไมในหัวขมิ้นถึงมีแต่เสียง "ขมิ้นจ๋า" ของพี่พายุ กับสายตานิ่งๆ ของพี่สิงห์วนเวียนอยู่ได้เนี่ย!