ตอนที่7:ประกาศศึก

1036 คำ
"ติ๊งๆๆๆ! ติ๊งๆๆๆ!" เสียงแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันไลน์ดังรัวสนั่นหวั่นไหวราวกับมีเรื่องคอขาดบาดตาย ทำให้ฉันที่กำลังหลับอุตุอยู่ในผ้าห่มอุ่นๆ ต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความงัวเงีย ฉันควานหาโทรศัพท์ใต้หมอนขึ้นมาเปิดดูด้วยตาข้างเดียว แต่พอเห็นข้อความเท่านั้นแหละ... ตาฉันสว่างวาบยิ่งกว่าเปิดไฟนีออน! "เห๊ย!!" ฉันอุทานลั่นห้อง ไอ้ที่ตกใจเนี่ยไม่ใช่เพราะออเดอร์ถล่มทลายนะ แต่เป็นข้อความจาก ‘พี่พายุ’ กับ ‘พี่สิงห์’ ที่ส่งมาไล่เลี่ยกันเป๊ะ! [ พายุ : ขมิ้นจ๋า พี่รออยู่ใต้คอนโดนะจ๊ะ มีเรื่องจะคุยด้วย ] [ สิงห์ : พี่อยู่ข้างล่าง... รอเจอ ] ย้ำว่าทั้งคู่! และที่สำคัญคือพวกเขาส่งมาเมื่อ 10 นาทีที่แล้ว! ตายล่ะขมิ้นเอ๊ย... ฉันรีบเด้งตัวจากเตียง พุ่งเข้าห้องน้ำอาบน้ำแต่งตัวด้วยความเร็วแสงเท่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะทำได้ วันนี้ฉันตั้งใจจะกลับบ้านไปหาแม่ กะว่าจะหิ้วกระเป๋าเดินทางใบเล็กไปนอนค้างสักสองสามคืนให้หายคิดถึง แต่ปัญหามันอยู่ที่ว่า... ฉันจะออกไปจากคอนโดยังไงไม่ให้โดนสองคนนั้นจับตัวไว้เนี่ยสิ! ฉันค่อยๆ แอบย่องลงมาที่ชั้นล่าง พยายามหลบหลังเสาต้นใหญ่ตรงล็อบบี้ พอมองออกไปข้างหน้าก็เจอเข้าจังๆ... พี่สิงห์ยืนหน้านิ่งขรึมอยู่ตรงนั้น แต่เขากำลังคุยกับใครบางคนอยู่ ท่าทางดูตึงเครียดสุดๆ และคนคนนั้นก็คือ... พี่พายุ! "ตายล่ะ... จะตีกันมั้ยเนี่ย" ฉันพึมพำกับตัวเอง ยืนดูสถานการณ์อยู่ห่างๆ อย่างห่วงๆ (ห่วงตัวเองนี่แหละ!) บรรยากาศรอบตัวพวกเขามันดูหม่นๆ เหมือนมีเมฆฝนตั้งเค้าอยู่กลางล็อบบี้คอนโด "มึงมาทำอะไรที่นี่" พี่พายุเอ่ยถามเสียงแข็งพลางกอดอกมองหน้าพี่สิงห์อย่างหาเรื่อง "ทำไมจะมาไม่ได้" พี่สิงห์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่มันกวนเบื้องล่างสุดๆ "ก็นี่คอนโดกู! มึงไม่มีสิทธิ์มาเหยียบถ้ากูไม่อนุญาต!" ห๊ะ!! ฉันหูฝาดไปหรือเปล่า? คอนโดนี้ของพี่พายุเหรอ? เออ... ก็นะ รวยระดับขับ BMW แถมยังเป็นเจ้าของธุรกิจนำเข้า การเป็นเจ้าของคอนโดหรูย่านนี้ก็คงไม่แปลก แต่มันดันมาแปลกตรงที่ฉันดันมาเช่าคอนโดเขาอยู่นี่แหละ! "ก็ไม่เห็นมีป้ายห้ามนี่... ว่าห้ามคนหน้าตาดีเข้า" พี่สิงห์สวนกลับนิ่งๆ กวนประสาทจนพี่พายุหน้าแดงเถือก "เหอะ! กูจะจีบขมิ้น... มึงห้ามยุ่ง!" พี่พายุประกาศกร้าวออกตัวแรงระดับสิบล้อเบรกแตก "แล้วไง..." อีกคนก็ไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด "ก็มึงห้ามยุ่งไงไอ้สัส!" พี่พายุฟิวส์ขาด พุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อพี่สิงห์ทันที พี่สิงห์เองก็ไม่ได้ถอย เขาจ้องหน้าพี่พายุกลับด้วยสายตาเย็นเยียบ "คงห้ามไม่ได้... เพราะกูก็จะจีบเหมือนกัน" โอ๊ยยยย งามไส้ไหมล่ะขมิ้นเอ๊ย! จะไปบอกเขาทำไมเล่าพี่สิงห์! พี่สิงห์ออกแรงผลักพี่พายุจนเซถอยหลังไปหลายก้าว พี่พายุตั้งท่าจะพุ่งเข้าใส่รอบสอง ฉันเห็นท่าไม่ดีเลยต้องรีบกระโดดออกไปเบรกเกมทันที "หยุดเดี๋ยวนี้นะคะ!!" ทั้งสองคนชะงักกึก หันมามองฉันพร้อมกันราวกับนัดกันมา แล้วที่น่าตกใจคือ... สีหน้าที่ดูเหมือนจะฆ่ากันเมื่อกี้เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มหวานหยดปานน้ำผึ้งเดือนห้าทันควัน! นี่พวกพี่เป็นไบโพล่าร์กันหรือไงคะ?! "ขมิ้นนนนนน! / มาแล้วหรอขมิ้น" ทั้งคู่พุ่งตัวเข้ามาหาฉันอย่างไวเหมือนน้องหมาเห็นเจ้าของกลับบ้าน ฉันรีบถอยหลังกรูด ยกมือขึ้นห้ามเขาทั้งคู่ไว้ก่อนที่จะเข้ามาประชิดตัวมากกว่านี้ "เดี๋ยวค่ะเดี๋ยว! นี่พวกพี่มาทำอะไรกันคะเนี่ย?" ถึงจะรู้อยู่เต็มอกก็ต้องถามไปตามมารยาทค่ะ เห้ออออ... "พี่จะพาขมิ้นไปกินข้าวก่อนไปทำงานไงจ๊ะ / พี่จะพาไปกินข้าว" พอพูดจบ ทั้งสองคนก็สะบัดหน้ามาจ้องหน้ากันเขม็งอีกรอบ "กูมาก่อน! มึงกลับไปเลยไป๊" พี่พายุออกปากไล่ "ดูกล้องวงจรปิดมั้ยล่ะ? ว่าใครมาก่อนมาหลัง" พี่สิงห์สวนนิ่มๆ แต่เจ็บจี๊ด "คือว่า... ขมิ้น..." ฉันอึกอัก พยายามหาทางออก "ขมิ้นจะไปหาแม่ค่ะวันนี้ ไม่ว่างไปกินข้าวกับใครทั้งนั้น" "ไปด้วย! / ไปด้วย!" ทั้งสองคนประสานเสียงกันอีกครั้งจนฉันอยากจะเอาหัวโหม่งเสา พวกพี่จะไปบ้านขมิ้นทำไมกันคะเนี่ย! "จะไปทำไมคะ? นั่นบ้านขมิ้นนะ ไม่ใช่บ้านพวกพี่" "ไปหาแม่ยายไงคะ พี่อยากไปไหว้แม่ของขมิ้น เตรียมตัวเป็นลูกเขยที่ดี" พี่พายุพูดพร้อมทำหน้าตาทะเล้น ยิ้มกว้างจนเห็นฟันครบทุกซี่ "แม่ขมิ้นคงไม่ชอบคนที่มั่วไปทั่วแบบนี้หรอกมั้ง..." พี่สิงห์จิกกัดนิ่มๆ ทำเอาพี่พายุของขึ้นอีกรอบ "มึงว่าใครมั่ววะ!!" "เอ่อออ... ใจเย็นๆ นะคะทุกคน คือ... ขมิ้นไปกับพี่น่ะค่ะ" ฉันตัดสินใจบอกความจริงเรื่องพี่แทนไป (นิดนึง) "ขมิ้นมีพี่ด้วยเหรอ? ไหนล่ะ พาพี่ไปเจอหน่อยสิ พี่จะได้ฝากเนื้อฝากตัว" พี่พายุรีบเข้าทางทันที "กลับตอนไหน?" พี่สิงห์ถามสั้นๆ เขาดูไม่เซ้าซี้เท่าพี่พายุ แต่สายตาเขามันดูจริงจังจนฉันใจสั่น "พี่ข้างบ้านน่ะค่ะ เขาจะมารับพอดี ขมิ้นคงไม่อยู่สัก 2-3 วันนะคะ" ฉันหันซ้ายทีขวาที ตอบคนนั้นทีคนนี้ทีจนหัวหมุนไปหมดแล้วเนี่ย! [ความในใจของขมิ้น]: พี่พายุก็เจ้าของคอนโด พี่สิงห์ก็เจ้าของหัวใจ... เอ๊ย ไม่ใช่! แล้วยังมีพี่แทนมารับอีก สรุปวันนี้ขมิ้นจะถึงบ้านแม่โดยสวัสดิภาพมั้ยคะเนี่ยยย!
อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่
สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    ผู้เขียน
  • chap_listสารบัญ
  • likeเพิ่ม