"คุยกันสนุกเลยนะคะ"
ฉันเดินลงบันไดมาพลางส่งเสียงทักทายแม่กับพี่แทนที่กำลังหัวเราะต่อกระซิกกันอยู่ที่โต๊ะอาหาร เห็นแม่ยิ้มได้ฉันก็พลอยสบายใจไปด้วย
"ไงเรา... เอาไข่ห่านยัดตามานอนหรอ บวมเชียว ฮ่าๆๆ" พี่แทนหันมาเห็นฉันปุ๊บก็เปิดฉากแซวปั๊บจนฉันแทบหน้าคว่ำ
"เนาะตาแทน บวมเป่งเลย ฮ่าๆๆ" แม่ก็เอาด้วยขยี้ซ้ำเข้าไปอีก
"ใช่ครับน้า แซวแรงไปมั้ยเนี่ย ฮ่าๆๆ"
"โหยยย พี่แทน! ขมิ้นแค่ตาบวมนิดหน่อยเอง มาว่าเอาไข่ห่านยัดได้ไง แม่ก็ด้วย เข้าข้างพี่แทนดีจริงนะคะ ชิ!" ฉันทำท่ากอดอกสะบัดหน้าหนีแม่ ทำเป็นงอนตุ๊บป่องเพื่อกลบเกลื่อนความเขินและความเศร้าที่ยังค้างคา
"แล้วพี่มาทำไมบ้านขมิ้นคะเนี่ย? เช้าอยู่เลยนะ" ฉันหันไปถามพี่แทนพลางหรี่ตามอง
"เช้าที่ไหนล่ะตัวแสบ นี่มันเที่ยงแล้ว!" พี่แทนขำ โห... นี่ฉันหลับหรือตายเนี่ย ทำไมไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย
"แม่พี่ฝากของมาให้คุณน้าน่ะ พี่เลยแวะเอามาส่ง" พี่แทนอธิบายเสี
