"พี่พายุ..." ฉันเรียกชื่อเขาเสียงแผ่วเบาเหมือนคนไร้เรี่ยวแรง ทันทีที่หันไปเห็นใบหน้าคมเข้มที่บัดนี้เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำและแววตาน้อยใจ ความรู้สึกผิดก็พุ่งเข้าชนกลางอกฉันอย่างจัง
"ไปกับพี่ขมิ้น" ไม่พูดเปล่า พี่พายุคว้าข้อมือฉันแล้วออกแรงดึงให้ลุกขึ้นทันที ท่าทางเขาดุดันและเอาแต่ใจเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน
"ผมว่า... ให้ขมิ้นเขาตัดสินใจเองก่อนดีกว่านะครับ" พี่แทนที่นั่งนิ่งมานานคว้าแขนอีกข้างของฉันไว้ แล้วดึงกลับเบาๆ ทำให้พี่พายุต้องชะงักแล้วหันมาถลึงตาใส่พี่แทนแบบเคืองจัด
"อย่าเสือก!!" พี่พายุตวาดเสียงแข็งก่อนจะใช้มืออีกข้างผลักไหล่พี่แทนอย่างแรงจนพี่แทนเซไปนิดหน่อย
"คุณต้องเคารพการตัดสินใจของขมิ้นหน่อยสิครับ ไม่ใช่มาฉุดกระชากแบบนี้" พี่แทนยังคงนิ่งสงบแต่แววตาก็ดูไม่ยอมคนเหมือนกัน
"...." ฉันมองหน้าพี่พายุสลับกับพี่แทน ในใจมันวุ่นวายไปหมด ความสงสารพี่พายุมันมีอยู่เต็มอก แต่ความรู้สึกไม่อยากคุยตอ
