2-3 วันผ่านไปหลังจากคืนที่เร่าร้อนพายุสงบลง พวกเขาสองคนก็กลับมาติดหนึบฉันยิ่งกว่าเดิม เรียกว่าจะก้าวเท้าออกจากบ้านไปไหนก็ต้องมี "บอดี้การ์ดส่วนตัว" อย่างพี่สิงค์และพี่พายุขนาบข้างตลอดเวลา และวันนี้คือวันที่เราตกลงกันว่าจะไปพบคุณแม่ของพี่สิงค์... เพื่อพิสูจน์ว่าความรักแบบ 'เราสามคน' มันมั่นคงพอที่จะขอความเห็นใจ
"พร้อมนะ?" พี่สิงค์บีบมือฉันแน่นเมื่อเราลงจากรถมาหยุดอยู่หน้าบ้านทรงไทยประยุกต์หลังใหญ่
"ขะ..ขมิ้นกลัวค่ะ" ฉันสารภาพออกไปตามตรง เหงื่อซึมชื้นเต็มฝ่ามือจนเปียกไปหมด ความกังวลมันตีรวนอยู่ในอกจนอยากจะหันหลังกลับ
"ถ้าเขาไม่ยอมรับ เราก็แค่เก็บกระเป๋าหนีไปด้วยกัน... จบ" พี่พายุพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ ตามสไตล์คนไม่สนโลก แต่มันกลับทำให้ฉันใจชื้นขึ้นมานิดหน่อย
"ตามนั้นเลย พี่ไม่ยอมเสียขมิ้นไปแน่นอน" พี่สิงค์เสริมพลางจูงมือฉันเดินเข้าบ้าน
เราก้าวเข้าไปในเขตรั้วบ้าน สายตาของฉันปะทะเข้ากับชายส
