ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้นในห้องที่อบอวลไปด้วยกลิ่นยาฆ่าเชื้อ เพดานสีขาวโพลนทำให้ฉันตระหนักได้ทันทีว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ที่ไหน... โรงพยาบาล สินะ
"ขมิ้นลูก..." เสียงสั่นเครือของแม่เรียกฉันเมื่อเห็นฉันขยับตัว พลันภาพเหตุการณ์ก่อนจะวูบไปก็ไหลย้อนกลับเข้ามา อาการพะอืดพะอม ความมึนหัว หรือว่า... ฉันจะท้องจริงๆ
"ฮึก... แม่ ฮือออออ" ฉันโผเข้ากอดแม่แน่น น้ำตาไหลพรากออกมาอีกระลอก ความกลัวมันกัดกินใจไปหมด ถ้าฉันท้องจริงๆ แล้วอนาคตเราสามคนจะเป็นยังไง คุณแม่พี่สิงค์จะรังเกียจฉันมากกว่าเดิมไหม
"ใจเย็นๆ นะลูก แม่อยู่นี่แล้ว ไม่ต้องกลัวนะ" แม่ลูบหลังฉันเบาๆ แต่ยิ่งปลอบฉันก็ยิ่งสะอื้นจนตัวโยน
"แม่คะ... ฮึก ขมิ้น... ขมิ้นท้องจริงๆ ใช่ไหมคะ" ฉันถามย้ำทั้งน้ำตา
"ใจเย็นๆ ก่อน ฟังแม่นะ..." แม่กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น "ลูกไม่ได้ตัวคนเดียวแล้วนะขมิ้น... ในนี้มีอีกหนึ่งชีวิตที่กำลังจะเกิดมา"
คำพูดของแม่เหมือนกระแสไฟช็
