รุ่งอรุณที่อาบชโลมไปด้วยสีทองพาดผ่านซากปรักหักพังหน้าคฤหาสน์พยัคฆราช กลิ่นควันปืนยังคงจางๆ อยู่ในอากาศ ซิม ยืนจ้องหน้า กำนันชิต ที่ถูกลูกน้องคุมตัวไว้ในสภาพสะบักสะบอม ริสาวิ่งเข้าไปหาพ่อของเธอด้วยน้ำตานองหน้า
"พ่อ... พอเถอะนะ พ่อแพ้แล้ว" ริสาสะอื้นพลางกอดเข่าผู้เป็นพ่อ
กำนันชิตมองดูลูกสาวเพียงคนเดียวของตนด้วยสายตาที่สับสน ความแค้นที่สั่งสมมานานพ่ายแพ้ต่อความจริงใจที่ซิมและครอบครัวพยัคฆราชแสดงให้เห็น สิงค์ก้าวเท้าเข้ามาข้างหน้าพลางเก็บปืนเข้าซอง
"ชิต... มึงเห็นหรือยังว่าความดื้อด้านของมึงเกือบฆ่าลูกสาวตัวเอง ถ้าไอ้ซิมมันไม่เก่งพอ ริสาคงตายไปแล้ว" สิงค์พูดเสียงเรียบ "มึงอยากให้หลานมึงโตมาโดยไม่มีแม่เหรอ?"
คำว่า 'หลาน' ทำให้กำนันชิตชะงัก "หลาน... หมายความว่ายังไง?"
ซิมเดินเข้ามากอดไหล่ริสา "ริสาท้องครับกำนัน... ท้องได้สองสัปดาห์แล้ว" (ความจริงซิมแอบตรวจครรภ์ให้เธอตั้งแต่เมื่อวานตอนที่พาไ
