ตอนที่15:ขมิ้นคนแรก

"รอนี่นะ" พี่สิงค์บอกสั้นๆ ทิ้งท้ายก่อนจะเดินหายเข้าไปในอู่ ทิ้งให้ฉันยืนเคว้งคว้างท่ามกลางเสียงเครื่องยนต์และกลิ่นน้ำมันเครื่อง แต่เพียงไม่กี่อึดใจ เด็กหนุ่มร่างโปร่งท่าทางอารมณ์ดีคนหนึ่งก็วิ่งร่าเข้ามาหาฉัน "ผมชื่อไบร์ทนะพี่ ชื่ออะไรครับ เป็นแฟนพี่สิงค์เหรอ หรือเป็นพี่ปะ..." "เดี๋ยวๆ!" ฉันรีบเบรกน้องไบร์ทก่อนที่จินตนาการจะเตลิดไปไกลกว่านี้ "พี่ชื่อขมิ้นจ้ะ ไม่ได้เป็น...อะไรกับพี่สิงค์หรอก" "ฮือออ ดาเมจแรงมากพี่! พี่ครับอย่ายิ้มดิ ผมใจสั่น" ไบร์ททำหน้าอ้อนวอนเหมือนโลกจะละลาย เอ้า...คนเรา แค่ยิ้มตามมารยาทเองนะ "เว่อร์แล้วนะเรา" ฉันส่ายหัวให้ความแก่แดดของเด็กนั่นเบาๆ "ผมมีเรื่องเด็ดจะเล่า" ไบร์ททำหน้าจริงจังขึ้นมาทันที พลางหันซ้ายหันขวามองเหมือนกลัวเจ้าของอู่จะโผล่มา "พี่หอมแก้มผมทีนึงดิ เดี๋ยวบอกหมดเปลือกเลย" "นี่ไงทีนึง!" ฉันจัดการเขกมะเหงกใส่หน้าผากไบร์ทไปหนึ่งทีด้วยความหมั่นไส้ "โอ๊ยๆๆ ฮ่าๆๆ ครับๆ เล่าแล้วๆ" ไบร์ทหัวเราะร่าก่อนจะกระซิบเสียงต่ำ "พี่เนี่ย...เป็นคนแรกเลยนะที่พี่สิงค์พามาที่นี่ ผมอยู่ที่นี่มาสามปี ไม่เคยเห็นพี่แกพาผู้หญิงคนไหนมาเหยียบอู่เลยสักคน พอมีคนมาตอแย แกก็ไล่ตะเพิดหนีหมด แต่กับพี่นี่... (ไอ้ไบร์ท!) ค้าบพี่! ไปแล้วครับๆ อย่าฟ้องพี่สิงค์นะพี่ขมิ้น!" ไบร์ทเผ่นแน่บทันทีที่เสียงทรงพลังของพี่สิงค์ดังขึ้น พร้อมกับรถกระบะคันเท่ที่ขับมาจอดตรงหน้า ฉันเดินขึ้นรถพลางลอบมองเสี้ยวหน้าคมๆ ของเขา... ผิวสีแทนเข้ม ผมเซตมาอย่างดี และคิ้วเข้มที่ขมวดเข้าหากันนิดๆ ดูดุดันแต่ก็มีเสน่ห์เหลือเกิน "มองอะไรพี่ขนาดนั้นล่ะ" เขาถามนิ่งๆ แต่แฝงรอยยิ้มที่มุมปาก "ปะ...เปล่าค่ะ" ฉันสะดุ้งโหยง รีบหันหน้าหนีไปมองวิวนอกหน้าต่างแทน "ไอ้ไบร์ทมันเล่าอะไรให้สงสัยล่ะสิ" พี่สิงค์ถามต่อขณะขับรถเคลื่อนตัวออกไป "คือ...เปล่าหรอกค่ะ" ถึงจะอยากรู้แค่ไหน แต่ความปากแข็งมันมีมากกว่า! "ถามพี่สิ...แล้วพี่จะบอก" จู่ๆ พี่สิงค์ก็ดึงเบรกมือจอดรถติดไฟแดง เขาหันมาจ้องหน้าฉันตรงๆ "มะ...ไม่มีอะไรจริงๆ ค่ะ" ฉันหลบสายตา มือไม้ไม่รู้จะวางไว้ตรงไหน "คาดเข็มขัดด้วยสิ" จังหวะที่ฉันกำลังงมหา สายเข็มขัด พี่สิงค์ก็โน้มตัวข้ามมาจัดการให้ฉันทันที! ระยะห่างที่หายไปทำให้จมูกเราแทบจะชนกัน ฉันหลับตาปี๋ด้วยความตกใจ ใจเต้นรัวจนแทบระเบิด "หึ... กลัวเหรอ?" เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังอยู่ข้างหูก่อนที่เขาจะถอยกลับไป "..." ฉันก้มหน้างุด หน้าแดงเป็นลูกตำลึงสุกไปเรียบร้อยแล้ว "ถามพี่สิ...พี่จะบอกทุกอย่างเลย" เขาขยั้นขยอจนฉันตัดสินใจโพล่งถามสิ่งที่ค้างคาใจออกไป "คือ...พี่ไม่เคยพาผู้หญิงไปที่อู่เลยเหรอคะ?" "อืม... ขมิ้นคนแรก" หัวใจฉันพองโตจนคับอก "ทะ...ทำไมล่ะคะ?" "ไม่ทำไม พี่แค่ชอบขมิ้น... ชอบมากด้วย" เขาพูดออกมาหน้าตาเฉย พร้อมรอยยิ้มกว้างที่ทำเอาฉันช็อกไปชั่วขณะ สมองหยุดทำงานไปโดยปริยาย พี่สิงค์...พี่จะรุกแรงเกินไปแล้วนะ! "ถามพี่อีกก็ได้นะ ไม่ต้องเกรงใจ" เขาหันมาชวนคุยต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น "ถามเรื่องพ่อแม่พี่ก็ได้นะ...แต่พี่ไม่ตอบหรอก" "อ้าว! ไม่ตอบแล้วให้ถามทำไมคะ หรือไม่อยากให้ขมิ้นรู้เรื่องพี่แล้ว" ฉันหันไปค้อนใส่เบาๆ เริ่มหงุดหงิดที่โดนแกล้ง "เปล่า..." เขาเว้นจังหวะไปนิดนึงก่อนจะทิ้งระเบิดลูกใหญ่ลงกลางใจฉัน "แต่พี่จะพาไปไหว้เลย ขมิ้นว่าดีไหม?" "!!!" ฉันนั่งอึ้งไปสามวิฯ ก่อนจะละล่ำละลักตอบ "คะ...คุยเรื่องอื่นดีกว่าค่ะ!" "หึๆ" พี่สิงค์หัวเราะอย่างอารมณ์ดี ยิ่งเห็นฉันอายเขาก็ยิ่งได้ใจ ยัยขมิ้นเอ๊ยยย... ใจง่ายไปไหม แค่เขาบอกจะพาไปไหว้พ่อแม่ก็จะละลายหายไปกับเบาะรถอยู่แล้ว!