กว่าจะนั่งรถมาถึงห้างได้ ฉันรู้สึกเหมือนวิญญาณจะหลุดออกจากร่างไปหลายรอบ เจอแต่ละประโยคของพี่สิงค์เข้าไป ทั้ง "ชอบมาก" ทั้ง "จะพาไปไหว้พ่อแม่" มันทำเอาหัวใจดวงน้อยๆ ของฉันเต้นผิดจังหวะจนแทบจะวายตายคาเบาะรถ
พอรถจอดสนิท ฉันรีบลงจากรถมายืนรอพี่สิงค์ด้วยท่าทีประหม่า พี่สิงค์เดินอ้อมมาหาฉันพร้อมรอยยิ้มที่มุมปากเหมือนคนถือไพ่เหนือกว่า
"จับมือได้มั้ย... พี่กลัวหลง"
"ฮืออออ... พี่สิงค์!" ฉันอุทานในใจ ห้างใหญ่ขนาดนี้คนอย่างพี่เนี่ยนะจะกลัวหลง? มันใช่เหตุผลที่ไหนกัน! แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะได้อนุญาต มือใหญ่หนาของเขาก็คว้าหมับเข้าที่มือฉันแล้วกระชับแน่นทันที
"กลัวหลงอะไรกันคะ ห้างกว้างแค่นี้เอง พี่มาบ่อยจะตาย" ฉันถามพลางก้มมองมือที่กุมกันไว้แน่น หัวใจเริ่มกลับมาทำงานหนักอีกรอบ
"กลัวหลงขมิ้นไง..." ฉ่าาาาา! อีกดอกจุกๆ เลยค่ะคุณกิตติ! หน้าฉันร้อนเห่อขึ้นมาทันที เหมือนโดนเตารีดนาบหน้า
"บะ...บ้า! พูดอะไ
