แสงแดดอ่อนๆ ของเช้าวันใหม่เริ่มสาดส่องผ่านผ้าม่านลูกไม้ราคาแพงเข้ามาในห้องนอนที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายคาวรักคละคลุ้ง เรืองขยับกายลุกขึ้นจากเตียงยับยู่ยี่ นัยน์ตาคมกริบของนักล่าจอมหึงหวงจ้องมองร่างบอบบางที่หลับใหลด้วยความเหนื่อยอ่อนจากการกรำศึกหนักมาตลอดทั้งคืน ข้อมือของฝ้ายยังมีรอยแดงจางๆ จากพันธนาการเนกไทที่เขาเพิ่งแก้ออกให้เมื่อครู่เพื่อประกาศความเป็นเจ้าของอย่างเบ็ดเสร็จ
"ตื่นได้แล้วฝ้าย... อย่ามาทำสำออยหลับหนีกู!"
เรืองตะคอกเสียงต่ำพร่ามัวพลางกระชากแขนเรียวให้ลุกขึ้นอย่างไม่ปรานี ฝ้ายสะดุ้งสุดตัวลืมตาขึ้นมาด้วยความหวาดผวา ร่างกายของเธอระบมไปทุกสัดส่วนจนแทบจะขยับไม่ได้ ทุกรอยสัมผัสรุ่มร้อนเหมือนคนกำลังจะจับไข้ นัยน์ตาคู่สวยพร่ามัวไปด้วยความอ่อนล้า
"พี่เรือง... ฮึก... ฝ้ายเจ็บคระ ปล่อยฝ้ายนอนเถอะนะคระ ฝ้ายไม่ไหวแล้วจริงๆ"
ฝ้ายอ้อนวอนเสียงสั่นเครือ แต่นักล่าจอมโหดกลับไม่ฟังเสียงอุทธรณ์นั
