ไอน้ำจาง ๆ ยังคงเกาะอยู่ตามผิวเนื้อนวลเนียนของฝ้ายเมื่อเธอถูกนักล่าหนุ่มอย่างเรืองอุ้มพาดบ่าออกมาจากห้องน้ำ ร่างกายบอบบางสั่นสะท้านไม่หยุด ไม่ใช่เพียงเพราะความหนาวจากอากาศภายนอก แต่เป็นความพรั่นพรึงในอารมณ์ที่ยังคุโชนของชายหนุ่ม เรืองไม่พาเธอกลับไปที่เตียง แต่เขากลับเดินตรงเข้าไปยังห้องแต่งตัวขนาดใหญ่ที่ล้อมรอบไปด้วยกระจกเงาบานยักษ์และราวเสื้อผ้าหรูหรา
"พี่เรือง... พอเถอะคระ ฝ้ายขอร้อง... ฝ้ายจะยืนไม่ไหวแล้วจริงๆ"
ฝ้ายสะอื้นไห้เบา ๆ พยายามอ้อนวอนขณะที่แผ่นหลังเนียนถูกกดลงกับบานกระจกเงาที่เย็นเฉียบ ความเย็นของกระจกตัดกับความร้อนระอุจากร่างกายกำยำของเรืองที่ทาบทับลงมาทำเอาฝ้ายสะดุ้งสุดตัว
"ยืนไม่ไหวก็มองดูตัวเองในกระจกนี่ฝ้าย! มองดูว่าสภาพมึงตอนนี้มันร่านขนาดไหน!"
เรืองคำรามข้างหู นัยน์ตาคมกริบจ้องมองเงาสะท้อนของฝ้ายในกระจกที่บัดนี้ร่างกายเต็มไปด้วยรอยรักสีกุหลาบและรอยขบเม้มที่เขาจงใจฝ
